ਸਾਮਾਨ੍ਯਮੇਵ ਯੁष੍ਮਾਕਮਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਫਲਂ ਤ੍ਵਿਤਿ
ਫਲ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਤ੍ਪਾਨਾਦ੍ਬਲਿਨੋ ਯੂਯਮਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਥ
ਉਸ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।
ਕੇਵਲਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਕਿ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕਲੇਸ਼ ਮਿਲੇ।
ਨਾਨਾਵਿਧੌषਧਿਗਣਂ ਸਮਾਨੀਯ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਪ੍ਰਾਰੇਭਿਰੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਨ੍ਥਿਤੁਂ ਯਾਦਸਾਂ ਪਤਿਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਲ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲਈ ਜਤਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਿਰੋਭਾਗੇ ਤੁ ਦੈਤੇਯਾ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੌਰਿਣਾ
ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਲਾਇਆ।
ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਵਪੁषਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਸ੍ਤੇਜਸ੍ਕਾਸ੍ਤਦਾਭਵਨ੍
ਸਭ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੜ ਗਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾ ਰਹੀ।
ਅਨੁਕੂਲੇਨ ਵਾਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੇਨ ਤੁ
ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਅਨੁਕੂਲ ਹਵਾ ਨਾਲ,
ਭ੍ਰਮਤੋ ਮਨ੍ਦਰਾਦ੍ਰੇਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾ ਧਿष੍ਟਾਨਤਾਮਗਾਤ੍
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਠੀਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਚਕਰ੍ष ਵਾਸੁਕਿਂ ਵੇਗਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯਮਧ੍ਯੇ ਪਰੇਣ ਚ
ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ।
ਅਪਰੇਣ ਚ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਮਹਤਾ ਤੇਜਸਾ ਮੁਹੁਃ
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਤਨ ਕੀਤਾ।
ਤੇਜਸਾ ਪੁਨਰਨ੍ਯੇਨ ਬਲਾਤ੍ਕਾਰਸਹੇਨ ਸਃ
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਲਪੂਰਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਬ੍ਧੌ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਿਆ,
ਮੁਦਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਦੈਤੇਯਾਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਦਿਵਿ ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸਾ ਸ੍ਮਯਮਾਨਾ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸੁਰਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯੇषਾਂ ਤੇਨੈਵਾਸੁਰਸ਼ਬ੍ਦਿਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਕਰਕੇ 'ਅਸੁਰ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰਾਗ੍ਰਹਣਤੋ ऽਪ੍ਯੇਤੇ ਸੁਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ 'ਸੁਰ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ।
ਆਵਿਰਾਸੀਤ੍ਸੁਂਗਧੇਨ ਪਰਿਤੋ ਵਾਸਯਞ੍ਜਗਤ੍
ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਉਠੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ।
ਆਵਿਰ੍ਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਰ੍षੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਨੋਹਰਾਃ
ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਵਿषਜਾਤਂ ਤਦੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਜਗृਹੁਰ੍ਨਾਗਜਾਤਯਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨਾਗ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ।
ਵਿਜਯਾ ਨਾਮ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਭੈਰਵਸ੍ਤਾਮੁਪਾਦਦੇ
ਵਿਜਯਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇਕ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਭੈਰਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਃ ਕਰੇ ਬਿਭ੍ਰਦਮृਤਾਢ੍ਯਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਮੁਨਯਸ਼੍ਚਾਭਵਂਸ੍ਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਉਤ੍ਥਿਤਾ ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਹਾਰ੍ਮਵਾਤ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਲੈ ਕੇ ਉਭਰੀ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤੁष੍ਟ ਹृਦਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਜਗੁਃ ਪਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਗਾਇਕੀ ਕੀਤੀ।
ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਆਈਆਂ।
ਆਦਾਯ ਸ੍ਨਾਪਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪਦ੍ਮਵਾਸਿਨੀਮ੍
ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਪਦ੍ਮਮਾਲਾਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਃ
ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਯਯੌ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਰਮਾ
ਰਮਾ, ਸਭ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਗਈ।