ਸ੍ਵਸ੍ਰੀਯੋ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਮਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਿਆ।
ਬਭੂਵਤੁਸ੍ਤੁਲ੍ਯਬਲੌ ਤਦਾ ਦੇਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਸਵੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੋ ਗਈ।
ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਨਗਾਸ਼੍ਚਾਸ਼ੁ ਤਪਸਃ ਸਾਧਨਂ ਵਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਤਪस्या ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤ੍ਰਯੀ ਮੁਖਰਦਿਗ੍ਭਾਗਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਦੈਕਨਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਯੌਗਪਦ੍ਯੇਨ ਛਿਨ੍ਨਾਤ੍ਯਾਸਂਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵ ਤੁ
ਤੂੰ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਮੇਰੁਗੁਹਾਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਬਹੂਨਬ੍ਦਾਨ੍ਹਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰ ਸ਼ੋਕੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਾਥਕਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਿषਣ੍ਣਾ ਦੈਤ੍ਯਪੀਡਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਆਸਰਾ ਖੋ ਕੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਨਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਮੂਚਿਰੇ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਗਏ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਂ ਵੇਤ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕਾਤ੍ਮਭੂਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪੋ-ਆਪ ਬਣਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਦੀ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਨਾਰਾਯਣਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸੋ ऽਪਿ ਬਹੁਧਾ ਕृਪਯਾ ਲੋਕਨਾਯਕਃ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੇ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ—
ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਤੇषਾਮਪਿ ਵਰਂ ਦਦੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਛੇਦੇ ਪੁਨਰ੍ਭਵਤ੍ਵਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਸ਼ਾਖਿਨਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਕੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੁੜ ਵਧਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤੇष੍ਵਘਂ ਪ੍ਰਬਭੂਵਾਸ਼ੁ ਰਜੋਨਿਰ੍ਯਾਸਮੂषਰਮ੍
ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਪਾਪ ਜਲਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ—ਰਸ ਦੇ ਵਹਿਣ ਨਾਲ ਬਾਂਝਪਨ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।
ਮਮ ਸ਼ਾਪੋ ਵृਥਾ ਨ ਸ੍ਯਾਦਸ੍ਤੁ ਕਾਲਾਨ੍ਤਰੇ ਮੁਨੇ
ਮੇਰਾ ਸ਼ਾਪ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਭਾਵਿਕਾਰ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਤੂष੍ਣੀਮੇਵ ਤਦਾ ਯਯੌ
ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਘਟਨਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਮਤ੍ਤਤ੍ਵਾਤ੍ਕੈਲਾਸਾਦ੍ਰਿਮਪੀਡਯਤ
ਰਾਜ ਦੀ ਮਾਣ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਮਦਭ੍ਰਂਸ਼ਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਕਾਮਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਹ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧੁਨਾ ਪਸ਼੍ਯਨਿਃ ਸ਼੍ਰੀਕਨ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਮਜਾਯਤ
ਹੁਣ ਵੇਖ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਗਾਲੀ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਨ ਯਮਾ ਨਾਪਿ ਨਿਯਮਾ ਨ ਤਪਾਸਿ ਚ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ।
ਨਿਃਸ੍ਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧੈਰ੍ਯਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋ ऽਭਵਨ੍
ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੁਝ ਵੀ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਉਹ ਧੀਰਜ ਤੋਂ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਨਾਸਤਿਕ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਧੂਸਰਾਕਾਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਕਾਨ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਸੂਰਜ ਫਿੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੀ ਲੁੱਟ ਗਈ ਹੈ।
ਨ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਂ ਭਾਗਾ ਨਭੋ ਨੈਵ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ।
ਵਿਨष੍ਟਪ੍ਰਯਮੇਵਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ, ਜਿੰਨਾ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਮਲਕਾਦ੍ਯਾ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਬਬਾਧਿਰੇ
ਮਲਕ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਨੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦ੍ਯਾਨਪਾਲਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਯੁਧੈਃ ਸਮਤਾਡਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਖਵੇਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਮਨ੍ਦਿਰਸ੍ਥਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪਰ੍ਯਪੀਡਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭृਸ਼ਮਬਾਧਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।