ਕ੍ਵ ਚਾਹਂ ਵੀਰਦਤ੍ਤਾਖ੍ਯਃ ਕਿਰਾਤਃ ਕਾष੍ਠਵਿਕ੍ਰਯੀ
ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ, ਵੀਰਦੱਤ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਕਿਰਾਤ, ਲੱਕੜ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ
ਕ੍ਵ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਕॢਪ੍ਤਾਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਕਿੱਥੇ ਇਹ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਖੇਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰ?
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਥੈਵੈਤਦ੍ਦੇਵਵ੍ਰਾਤਮੁਖਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸਨ,
ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਂਤੁष੍ਟਮਨਸੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹੌਜਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਸਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮੁਦਿਤੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ
ਉਥੇ ਹੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤੋष ਯਨ੍ਨਖਿਲਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਂ ਤੋਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਇਆ।
ਯਮਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੂਤਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਗਤਾਃ
ਉਥੇ ਯਮ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ।
ਅਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਆਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਅਯਂ ਕਿਰਾਤਸ਼੍ਚੈਰ੍ਯੇਣ ਸੇਤੁਬਨ੍ਧਂ ਪੁਰਾਕਰੋਤ੍
ਇਹ ਕਿਰਾਤ ਪਹਿਲਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪੁਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸ ਬਹੁਭ੍ਯੋ ਹਰੇਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤੇषਾਂ ਯਾਵਤ੍ਤਥਾ ਮृਤਿਃ
ਉਹ ਕਈਆਂ ਕੋਲੋਂ ਧਨ ਲੈਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮਰ ਨਾ ਗਏ।
ਚਚਾਰ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਤੁ ਵਾਯੁਭੂਤੋਂऽਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ
ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਿਤੋ ਵ੍ਰਜ
ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਇਥੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ।
ਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਪਰਮਾਪਨ੍ਨਾ ਮੁਨਿਮੇਵਮਭਾषਤ
ਉੱਚੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮুনি ਨੇ ਇੰਝ ਆਖਿਆ।
ਹਹੈਵਾਸ੍ਤੇ ਪਤਿਰ੍ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਲਭਤੇ ਤਥਾ
ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਮਾਲਕ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਪਰਿਹਾਰੋ ऽਥਵਾ ਕਿਂ ਤੁ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇਨ ਵਾ
ਹੋਰ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਜਾਂ ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਉਪਾਅ ਕਰੀਏ?
ਭੋਗਾਤ੍ਮਕਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਕਰ੍ਮ ਕਾਰ੍ਯਕਰਂ ਤਵ
ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਭੋਗਾਂ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥੇਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਸਾਂਬਿਕਮ੍
ਉਹ ਰੋਜ਼ਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਥ 'ਚ ਨਿੱਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸਦਾ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਹृਦਿ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਮਨੁਂ ਜਪੇਤ੍
ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕੇ, ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਕਲੈਰ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਨੁਗृਹ੍ਯੇਤਿ ਤਾਂ ਨਾਰੀਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਿਮਾਗਮਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ,' ਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਯਦੋषੇਣ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਮਵਾਪ ਸਃ
ਚੋਰੀ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਵਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਕਾਲਧਰ੍ਮਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਹ ਦੌਲਤ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਮਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਮਾਹੂਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੈਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਯਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕਿਮਿਚ੍ਛਥ ਫਲਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਦੁष੍ਕृਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਵਾ
ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਭੋਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਤ੍ਵਾਦੌ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਾਪਸ੍ਯ ਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ।
ਏਤਸ੍ਯੈਵ ਬਲਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਗਚ੍ਛਤ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਯਥੋਚਿਤਫਲੋਪੇਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਜਗ੍ਮੁਰਞ੍ਜਸਾ
ਜੋ ਜੋ ਫਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣੇ ਸਨ, ਉਹ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੈਲਾਸੇ ऽਦ੍ਯਾਪਿ ਮੋਦਤੇ
ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸੇਤੁਬਨ੍ਧਾਦਿਕਾਨਾਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਸੇਤੂ ਬਣਾਉਣ ਵਰਗੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਦਰ੍ਧਂ ਤੁ ਤਦਰ੍ਧੇਨ ਯੁਤਾਃ ਪਰੇ
ਵਜਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਅੱਧੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।