ਕੁਰੁष੍ਵੈਤੇਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਪੀਕੂਪਾਦਿਕਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍
ਇਸ ਧਨ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੂਆਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰ।
ਬਹੂਦਕਸਮਂ ਦੇਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਉਹ ਇੱਥੇ ਉੱਥੇ ਜਿਥੇ ਜਿਥੇ ਪਾਣੀ ਵੱਧ ਸੀ, ਓਥੇ ਓਥੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸੁਬਹੁਦ੍ਰਵ੍ਯਸਂ ਸਾਧ੍ਯਂ ਤਟਾਕਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯੋਦਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਖਰਚ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਝੀਲ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਕਦੇ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਸਂਬੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਕੁਲੋ ऽਭਵਤ੍
ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਤੇਨੈਵ ਬਹੁਧਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਧਨਂ ਭੂਰਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਧਨ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤੇਨਾਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਮਨ੍ਵਗਾਤ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ਮਧ੍ਯੇ ਜਲਾਵृਤਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਃ
ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗੀ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ।
ਸੇਤੁਮਧ੍ਯੇ ਚਕਾਰਾਸੌ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯਤਨਂ ਮਹਤ੍
ਪੁਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ।
ਤੇਨਾਗ੍ਰ੍ਯਾਣਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪਿ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਖੇਤ ਵੀ ਬਣਾਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦੇਵਵ੍ਰਾਤਮੁਖਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਵ ਚਾਹਂ ਵੀਰਦਤ੍ਤਾਖ੍ਯਃ ਕਿਰਾਤਃ ਕਾष੍ਠਵਿਕ੍ਰਯੀ
ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ, ਵੀਰਦੱਤ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਕਿਰਾਤ, ਲੱਕੜ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ
ਕ੍ਵ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਕॢਪ੍ਤਾਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਕਿੱਥੇ ਇਹ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਖੇਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰ?
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਥੈਵੈਤਦ੍ਦੇਵਵ੍ਰਾਤਮੁਖਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸਨ,
ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਂਤੁष੍ਟਮਨਸੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹੌਜਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਸਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮੁਦਿਤੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ
ਉਥੇ ਹੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤੋष ਯਨ੍ਨਖਿਲਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਂ ਤੋਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਇਆ।
ਯਮਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੂਤਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਗਤਾਃ
ਉਥੇ ਯਮ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ।
ਅਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਆਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਅਯਂ ਕਿਰਾਤਸ਼੍ਚੈਰ੍ਯੇਣ ਸੇਤੁਬਨ੍ਧਂ ਪੁਰਾਕਰੋਤ੍
ਇਹ ਕਿਰਾਤ ਪਹਿਲਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪੁਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸ ਬਹੁਭ੍ਯੋ ਹਰੇਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤੇषਾਂ ਯਾਵਤ੍ਤਥਾ ਮृਤਿਃ
ਉਹ ਕਈਆਂ ਕੋਲੋਂ ਧਨ ਲੈਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮਰ ਨਾ ਗਏ।
ਚਚਾਰ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਤੁ ਵਾਯੁਭੂਤੋਂऽਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ
ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਿਤੋ ਵ੍ਰਜ
ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਇਥੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ।
ਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਪਰਮਾਪਨ੍ਨਾ ਮੁਨਿਮੇਵਮਭਾषਤ
ਉੱਚੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮুনি ਨੇ ਇੰਝ ਆਖਿਆ।
ਹਹੈਵਾਸ੍ਤੇ ਪਤਿਰ੍ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਲਭਤੇ ਤਥਾ
ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਮਾਲਕ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਪਰਿਹਾਰੋ ऽਥਵਾ ਕਿਂ ਤੁ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇਨ ਵਾ
ਹੋਰ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਜਾਂ ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਉਪਾਅ ਕਰੀਏ?
ਭੋਗਾਤ੍ਮਕਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਕਰ੍ਮ ਕਾਰ੍ਯਕਰਂ ਤਵ
ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਭੋਗਾਂ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥੇਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਸਾਂਬਿਕਮ੍
ਉਹ ਰੋਜ਼ਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਥ 'ਚ ਨਿੱਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸਦਾ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਹृਦਿ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਮਨੁਂ ਜਪੇਤ੍
ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕੇ, ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਕਲੈਰ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਨੁਗृਹ੍ਯੇਤਿ ਤਾਂ ਨਾਰੀਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਿਮਾਗਮਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ,' ਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।