ਤਦ੍ਗੋਪਨਂ ਨਿਸ਼ਾਰ੍ਧਾਯਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੂਰਂ ਗਤੇ ਸਤਿ
ਉਹ ਲੁਕਾਉਣਾ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ,
ਜਹਾਰਾਵਿਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਕਾष੍ਠਭਾਰਂ ਵਹਨ੍ਯਯੌ
ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸ ਕੇ ਲੱਕ ਕੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਵਜ੍ਰੋ ऽਪਿ ਧਨਤृष੍ਮਯਾ
ਫਿਰ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਵਜ੍ਰ ਫੇਰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਕਿਰਾਤੋ ऽਪਿ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬਭਾषੇ ਮੁਦਿਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਕਿਰਾਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਲਬ੍ਧਂ ਧਨਮਿਦਂ ਭੀਰੁ ਸਮਾਧਤ੍ਸ੍ਵ ਧਨਾਰ੍ਥਿਨਿ
ਇਹ ਧਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ ਡਰਪੋਕ, ਤੂੰ ਇਹ ਸੰਭਾਲ ਲੈ, ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਸ੍ਵਪਤਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਮਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯੈਵਮਚਿਰਾਦ੍ਬਹੁਭਾਗ੍ਯਵਤੀ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਿਰਂ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵਲ੍ਮੀਕਜਨ੍ਮਨਃ
ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਚਿਰ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਲਮੀਕ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ।
ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵृਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਤਦੇਵ ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਿਰਾਦਨ੍ਯਦ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਕਾਲਤਃ
ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁष੍ਵੈਤੇਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਪੀਕੂਪਾਦਿਕਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍
ਇਸ ਧਨ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੂਆਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰ।
ਬਹੂਦਕਸਮਂ ਦੇਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਉਹ ਇੱਥੇ ਉੱਥੇ ਜਿਥੇ ਜਿਥੇ ਪਾਣੀ ਵੱਧ ਸੀ, ਓਥੇ ਓਥੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸੁਬਹੁਦ੍ਰਵ੍ਯਸਂ ਸਾਧ੍ਯਂ ਤਟਾਕਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯੋਦਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਖਰਚ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਝੀਲ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਕਦੇ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਸਂਬੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਕੁਲੋ ऽਭਵਤ੍
ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਤੇਨੈਵ ਬਹੁਧਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਧਨਂ ਭੂਰਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਧਨ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤੇਨਾਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਮਨ੍ਵਗਾਤ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ਮਧ੍ਯੇ ਜਲਾਵृਤਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਃ
ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗੀ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ।
ਸੇਤੁਮਧ੍ਯੇ ਚਕਾਰਾਸੌ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯਤਨਂ ਮਹਤ੍
ਪੁਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ।
ਤੇਨਾਗ੍ਰ੍ਯਾਣਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪਿ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਖੇਤ ਵੀ ਬਣਾਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦੇਵਵ੍ਰਾਤਮੁਖਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਵ ਚਾਹਂ ਵੀਰਦਤ੍ਤਾਖ੍ਯਃ ਕਿਰਾਤਃ ਕਾष੍ਠਵਿਕ੍ਰਯੀ
ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ, ਵੀਰਦੱਤ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਕਿਰਾਤ, ਲੱਕੜ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ
ਕ੍ਵ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਕॢਪ੍ਤਾਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਕਿੱਥੇ ਇਹ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਖੇਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰ?
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਥੈਵੈਤਦ੍ਦੇਵਵ੍ਰਾਤਮੁਖਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸਨ,
ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਂਤੁष੍ਟਮਨਸੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹੌਜਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਸਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮੁਦਿਤੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ
ਉਥੇ ਹੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤੋष ਯਨ੍ਨਖਿਲਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਂ ਤੋਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਇਆ।
ਯਮਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੂਤਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਗਤਾਃ
ਉਥੇ ਯਮ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ।
ਅਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਆਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਅਯਂ ਕਿਰਾਤਸ਼੍ਚੈਰ੍ਯੇਣ ਸੇਤੁਬਨ੍ਧਂ ਪੁਰਾਕਰੋਤ੍
ਇਹ ਕਿਰਾਤ ਪਹਿਲਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪੁਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸ ਬਹੁਭ੍ਯੋ ਹਰੇਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤੇषਾਂ ਯਾਵਤ੍ਤਥਾ ਮृਤਿਃ
ਉਹ ਕਈਆਂ ਕੋਲੋਂ ਧਨ ਲੈਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮਰ ਨਾ ਗਏ।