ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਵਕਾਃ ਸਂਤੁਭੂਤਾਨਾਮਪਿ ਤृਪ੍ਤਯੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਹਨ।
ਤਦੁਕ੍ਤੇਨੈਵ ਵਿਧਿਨਾ ਚਕਾਰ ਚ ਮਹਾਕ੍ਰਤੂਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਯਗ ਕਰੇ।
ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਿਭਾਗੋ ਵੇਦੇषੁ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਤ੍ਵਾਦਿਹ ਨੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਗ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਆਪਤ੍ਸੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਪਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਗੁਰ੍ਵਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਪਸ਼ੋ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਾਸ਼ਿਵਃ ਸਞ੍ਛਿਵੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਉਠ ਜਾ, ਪਸ਼ੂ, ਤੂੰ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਵਾਸਤਵ ਵਿਚ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈਂ।
ਯਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਕੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰੋ ऽਸਿ ਵੈ ਪਸ਼ੋ
ਕਿਉਂਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਵੀ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈਂ, ਪਸ਼ੂ।
ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਵਾ ਪਰਾਰ੍ਥਂ ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਦੋषੈਰ੍ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ
ਆਪਣੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮਾਰਨ 'ਤੇ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਮਨਃਸਂਕਲ੍ਪਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਮਹਤਾਂ ਸ਼ਿਵਵਰ੍ਚਸਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਪਾਈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਜੋਤ ਹੈ,
ਜਪਹੋਮਾਰ੍ਚਨਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਤੇषਾਮਿष੍ਟਂ ਚ ਸਿਧ੍ਯਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਪ, ਹੋਮ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤੇਯਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਿਂ ਵਾ ਤਨ੍ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਚੋਰੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ।
ਏਤਸ੍ਮਾਦਧਿਕਂ ਪਾਪਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਉਹ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈ ਕੇ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਧਿਕਂ ਪਾਪਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਇਹ ਪਾਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ।
ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਸ੍ਤੇਯਦੋषਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਜਾਇਦਾਦ ਦੀ ਚੋਰੀ ਦਾ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੇ ਵਾਪ੍ਯਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੇ ਨ ਦਰਿਦ੍ਰਧਨਂ ਹਰੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਗਰੀਬ ਦਾ ਧਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯੋ ਹਨ੍ਯਾਦਵਿਚਾਰੇਣ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਬੰਦਾ ਸੋਚੇ ਬਿਨਾ ਕਤਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਵਰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੇਯਾਦਧਃਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਗੁਣਂ ਤ੍ਵਘਮ੍
ਚੋਰੀ ਦੀ ਸਖ਼ਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਪ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਗੁਣੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਧਨਹਾਰਕਃ
ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਰਹਸ੍ਯਾਤਿਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਨੀਰੋਗਿਣੋ ਦਾਨ੍ਤਾਃ ਸੁਖਿਨੋ ਦਯਯਾਞ੍ਚਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਸਿਆਣੇ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਦਇਆ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੋਕਾਸ੍ਤੋਕਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਬਹੁਦ੍ਰਵ੍ਯਮਪਾਹਰਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਕਰਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਤਦ੍ਗੋਪਨਂ ਨਿਸ਼ਾਰ੍ਧਾਯਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੂਰਂ ਗਤੇ ਸਤਿ
ਉਹ ਲੁਕਾਉਣਾ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ,
ਜਹਾਰਾਵਿਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਕਾष੍ਠਭਾਰਂ ਵਹਨ੍ਯਯੌ
ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸ ਕੇ ਲੱਕ ਕੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਵਜ੍ਰੋ ऽਪਿ ਧਨਤृष੍ਮਯਾ
ਫਿਰ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਵਜ੍ਰ ਫੇਰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਕਿਰਾਤੋ ऽਪਿ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬਭਾषੇ ਮੁਦਿਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਕਿਰਾਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਲਬ੍ਧਂ ਧਨਮਿਦਂ ਭੀਰੁ ਸਮਾਧਤ੍ਸ੍ਵ ਧਨਾਰ੍ਥਿਨਿ
ਇਹ ਧਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ ਡਰਪੋਕ, ਤੂੰ ਇਹ ਸੰਭਾਲ ਲੈ, ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਸ੍ਵਪਤਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਮਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯੈਵਮਚਿਰਾਦ੍ਬਹੁਭਾਗ੍ਯਵਤੀ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਿਰਂ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵਲ੍ਮੀਕਜਨ੍ਮਨਃ
ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਚਿਰ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਲਮੀਕ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ।
ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵृਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਤਦੇਵ ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਿਰਾਦਨ੍ਯਦ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਕਾਲਤਃ
ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।