ਤਤ੍ਸਮਰ੍ਪਿਤਮਾਲ੍ਯਂ ਚ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਤੁष੍ਟਮਾਨਸਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਮਾਲਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਤ੍ਰ ਵਾ ਗਮ੍ਯਤੇ ਭੀਰੁ ਕੁਤੋ ਲਬ੍ਧਮਿਦਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਡਰਪੋਕ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਇਹ ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਲਿਆ?
ਚਿਰੇਣ ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਯਾ
ਲੰਮੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇਹ ਦਿੱਤਾ।
ਪृष੍ਟਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਾ ਤੁष੍ਟਾ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਸਿਰਫ ਪੁੱਛਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਦਧੌ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਸਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਮੁਵਾਚਾਤਿਰ੍षਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਭਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤੁ ਪਦਾਂਭੋਜੇ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਵ ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਰਹੇ।
ਸਾ ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਯਯੌ ਤੁष੍ਟਾ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਈ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੀ ਗਈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਵਧੂਹਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਲ੍ਲਕੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀ ਵਧੂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਵੰਨ ਲਿਆ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗृਹ੍ਣਨ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਾ ਯਨ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਧਸਨ੍
ਕਦੇ ਲੈਂਦਾ, ਕਦੇ ਗਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਹੱਸਦਾ।
ਸ੍ਵਕਰਸ੍ਥਾਂ ਤਤੋ ਮਾਲਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੋਂ ਮਾਲਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਗਜਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਥ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ ਹਾਥੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਨ ਧृਤਾ ਮਾਲਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤੁ ਮਯਾਰ੍ਪਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਾਲਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਪਾਈ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ।'
ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾ ਧृਤਾ ਯਾ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇਹਿ ਸਾ
ਜੋ ਮਾਲਾ ਮਹਾ ਦੇਵੀ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਹੈ।
ਅਸ਼ੋਭਨੋ ਹ੍ਯਤੇਜਸ੍ਕੋ ਮਮ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੰਜਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤੂष੍ਣੀਮੇਵ ਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭਾਵਿਕਾਰ੍ਯਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਰੀਰ੍ਨਿਤ੍ਯਪੁਰੁषਂ ਵਾਸੁਦੇਵਮਥਾਨ੍ਵਗਾਤ੍
ਸਦੀਵੀ ਲੱਖਮੀ ਨੇ ਸਦੀਵੀ ਪੁਰਖ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ਵਿषਣ੍ਣਚੇਤਾ ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੇਵਰਾਟ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਲੱਖਮੀ ਤੋਂ ਵੰਜਾ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸਮਾਹੂਯ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ऽਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ
'ਅਜਿਹੇ ਅਪੂਰਵ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੂਨ ਵੇਖੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਲਾਭ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੋਪਭੋਗਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਨਾ ਨਾਸ਼ੋ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਜਾਂ ਫਲ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਨ੍ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
'ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।'
ਕਰ੍ਮ ਪਞ੍ਚਵਿਧਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਦੁष੍ਕृਤਂ ਧਰਣੀਪਤੇਃ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਚਤੁष੍ਪਦੋ ऽਣ੍ਡਜਾਬ੍ਜਾਸ਼੍ਚ ਤਿਰ੍ਯਚੋ ऽਨਸ੍ਥਿਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਚੌਪਾਏ, ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਵ।
ਦਸ਼ਪਞ੍ਚਤ੍ਰਿਰੇਕਾਰ੍ਧਮਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਦਿਦਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਦਸ, ਪੰਜ, ਤਿੰਨ, ਇੱਕ ਤੇ ਅੱਧ।
ਪਿਤृਮਾਤृਗੁਰੁਸ੍ਵਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ।
ਦਸ਼ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭृਤ੍ਯਰ੍ਥਮੇਕਂ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਂ ਨृਪਃ
ਦਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ خاطر, ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਮਰ੍ਥੇ ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਯਮੇਕਂ ਤੁ ਦਣ੍ਡਯੇਤ੍
ਪੰਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ خاطر, ਉਹ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ।
ਤਥਾ ਸ਼ਤਵਿਸ਼ਾਮਰ੍ਥੇ ਦ੍ਵਿਜਮੇਕਂ ਤੁ ਦਣ੍ਡਯੇਤ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਕੀਮਤ ਸੌ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛਤਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵਾ ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਤਦ੍ਦਸ਼ਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕਮ੍
ਉਸੇ ਸੌ ਦੀ ਕੀਮਤ ਲਈ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ, ਤੇ ਦਸ ਦੇ ਅੱਧੇ ਲਈ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਹੋਵੇ।