ਆਤ੍ਮੈਕ੍ਯਾਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਮਾਯਾਤਿ ਚਿਰਾਨੁष੍ਠਾਨਗੌਰਵਾਤ੍
ਆਤਮਕ ਇਕਤਾ ਨਾਲ, ਲੰਬੇ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਨਾਮ ਸਾ ਖ੍ਯਾਤਾ ਦੇਵਾਨਾਮਿष੍ਟਸਿਦ੍ਧਿਦਾ
ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰ੍ਵਸਂਮੋਹਜਨਕਮਵਾਙ੍ਮਨਸਗੋਜਰਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਬੋਲ, ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀਆਂ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਨ੍ਤਯਾ ਰੁਦ੍ਧੋ ऽਤਨੋਦ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵੈ ਜਨਯਾਮਾਸ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਰਮਸੁਰਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤਾ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹੋ ਵਿਮੋਹਿਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਨਯਾਮਾਸ ਚਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਹਾਏ! ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਹਿਮ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਸਮੇਤ, ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾਥ ਭਵਾਨੀਪਤਿਖ੍ਯਯਃ
ਫਿਰ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤੀ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਸਤ ਜਾਣ ਕੇ,
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਰੂਪਧਾਰੀ ਚ ਯਯੌ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਧ੍ਵਨਾ
ਪਾਗਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਯਦृਚ੍ਛਯਾਗਤਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ਼੍ਚਾਰੁਤਰਾਕृਤਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਆ ਗਈ।
ਤਤ੍ਸਮਰ੍ਪਿਤਮਾਲ੍ਯਂ ਚ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਤੁष੍ਟਮਾਨਸਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਮਾਲਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਤ੍ਰ ਵਾ ਗਮ੍ਯਤੇ ਭੀਰੁ ਕੁਤੋ ਲਬ੍ਧਮਿਦਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਡਰਪੋਕ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਇਹ ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਲਿਆ?
ਚਿਰੇਣ ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਯਾ
ਲੰਮੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇਹ ਦਿੱਤਾ।
ਪृष੍ਟਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਾ ਤੁष੍ਟਾ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਸਿਰਫ ਪੁੱਛਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਦਧੌ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਸਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਮੁਵਾਚਾਤਿਰ੍षਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਭਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤੁ ਪਦਾਂਭੋਜੇ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਵ ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਰਹੇ।
ਸਾ ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਯਯੌ ਤੁष੍ਟਾ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਈ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੀ ਗਈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਵਧੂਹਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਲ੍ਲਕੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀ ਵਧੂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਵੰਨ ਲਿਆ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗृਹ੍ਣਨ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਾ ਯਨ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਧਸਨ੍
ਕਦੇ ਲੈਂਦਾ, ਕਦੇ ਗਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਹੱਸਦਾ।
ਸ੍ਵਕਰਸ੍ਥਾਂ ਤਤੋ ਮਾਲਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੋਂ ਮਾਲਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਗਜਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਥ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ ਹਾਥੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਨ ਧृਤਾ ਮਾਲਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤੁ ਮਯਾਰ੍ਪਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਾਲਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਪਾਈ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ।'
ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾ ਧृਤਾ ਯਾ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇਹਿ ਸਾ
ਜੋ ਮਾਲਾ ਮਹਾ ਦੇਵੀ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਹੈ।
ਅਸ਼ੋਭਨੋ ਹ੍ਯਤੇਜਸ੍ਕੋ ਮਮ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੰਜਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤੂष੍ਣੀਮੇਵ ਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭਾਵਿਕਾਰ੍ਯਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਰੀਰ੍ਨਿਤ੍ਯਪੁਰੁषਂ ਵਾਸੁਦੇਵਮਥਾਨ੍ਵਗਾਤ੍
ਸਦੀਵੀ ਲੱਖਮੀ ਨੇ ਸਦੀਵੀ ਪੁਰਖ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ਵਿषਣ੍ਣਚੇਤਾ ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੇਵਰਾਟ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਲੱਖਮੀ ਤੋਂ ਵੰਜਾ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸਮਾਹੂਯ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ऽਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ
'ਅਜਿਹੇ ਅਪੂਰਵ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੂਨ ਵੇਖੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਲਾਭ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।