ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਂਭੋਜਤੋ ऽਵਾਪ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਪਰਾਤ੍ਪਰਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਕਿਂਵਿਹਾਰਂ ਕਿਂਪ੍ਰਭਾਵਮੇਤਨ੍ਮੇ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿਯਦ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਤਃ ਕੁਮ੍ਭਜਾਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰਨ੍ਤਰਧਾਦ੍ਧਰਿਃ
ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਰੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਯਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮੁਨਿਨਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਹਯਗਰੀਵ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਯਾਨਨਮੁਪਾਗਤ੍ਯਾਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਯਾਨਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਅਗਸਤ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਲੋਕਾਭ੍ਯੁਦਯਹੇਤੁਰ੍ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਹਿ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ੀ ਲਈ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਵਿਹਾਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮੁਖ੍ਯਾ ਯੇ ਤਾਨ੍ਨੋ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਉਹ ਮੁੱਖ ਵਿਹਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਧ੍ਯਾਨੈਕਦृਸ਼੍ਯਾ ਧ੍ਯਾਨਾਙ੍ਗੀ ਵਿਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਹृਦਯਾਸ੍ਪਦਾ
ਉਹ ਸਿਰਫ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮੈਕ੍ਯਾਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਮਾਯਾਤਿ ਚਿਰਾਨੁष੍ਠਾਨਗੌਰਵਾਤ੍
ਆਤਮਕ ਇਕਤਾ ਨਾਲ, ਲੰਬੇ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਨਾਮ ਸਾ ਖ੍ਯਾਤਾ ਦੇਵਾਨਾਮਿष੍ਟਸਿਦ੍ਧਿਦਾ
ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰ੍ਵਸਂਮੋਹਜਨਕਮਵਾਙ੍ਮਨਸਗੋਜਰਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਬੋਲ, ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀਆਂ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਨ੍ਤਯਾ ਰੁਦ੍ਧੋ ऽਤਨੋਦ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵੈ ਜਨਯਾਮਾਸ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਰਮਸੁਰਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤਾ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹੋ ਵਿਮੋਹਿਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਨਯਾਮਾਸ ਚਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਹਾਏ! ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਹਿਮ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਸਮੇਤ, ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾਥ ਭਵਾਨੀਪਤਿਖ੍ਯਯਃ
ਫਿਰ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤੀ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਸਤ ਜਾਣ ਕੇ,
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਰੂਪਧਾਰੀ ਚ ਯਯੌ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਧ੍ਵਨਾ
ਪਾਗਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਯਦृਚ੍ਛਯਾਗਤਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ਼੍ਚਾਰੁਤਰਾਕृਤਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਆ ਗਈ।
ਤਤ੍ਸਮਰ੍ਪਿਤਮਾਲ੍ਯਂ ਚ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਤੁष੍ਟਮਾਨਸਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਮਾਲਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਤ੍ਰ ਵਾ ਗਮ੍ਯਤੇ ਭੀਰੁ ਕੁਤੋ ਲਬ੍ਧਮਿਦਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਡਰਪੋਕ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਇਹ ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਲਿਆ?
ਚਿਰੇਣ ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਯਾ
ਲੰਮੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇਹ ਦਿੱਤਾ।
ਪृष੍ਟਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਾ ਤੁष੍ਟਾ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਸਿਰਫ ਪੁੱਛਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਦਧੌ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਸਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਮੁਵਾਚਾਤਿਰ੍षਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਭਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤੁ ਪਦਾਂਭੋਜੇ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਵ ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਰਹੇ।
ਸਾ ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਯਯੌ ਤੁष੍ਟਾ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਈ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੀ ਗਈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਵਧੂਹਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਲ੍ਲਕੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀ ਵਧੂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਵੰਨ ਲਿਆ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗृਹ੍ਣਨ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਾ ਯਨ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਧਸਨ੍
ਕਦੇ ਲੈਂਦਾ, ਕਦੇ ਗਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਹੱਸਦਾ।
ਸ੍ਵਕਰਸ੍ਥਾਂ ਤਤੋ ਮਾਲਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੋਂ ਮਾਲਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।