ਇਸ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਰਤਾ ਅਤੇ ਅਗਨੀ, ਅਤੇ ਕੀਰਤਿਮੰਤ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਰੀਚੀ ਤੋਂ ਹਿਰਣਯਰੋਮਾ ਅਤੇ ਪਰਜਨਯਾ ਜਨਮੇ। ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਕੀਰਤਿਮਤ ਅਤੇ ਧੇਨੁਕਾ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਤਰੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਰੂਰ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ੰਖਪਦ ਦੀ ਮਾਤਾ ਬਣੀ। ਸਤ੍ਯਨੇਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹਵ੍ਯ, ਆਪਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸ਼ਨੈਸ਼ਚਰ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਯਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਆਤ੍ਰੇਯਾ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਸੈਂਕੜੇ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਲੰਘ ਚੁਕੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਅਗਸਤਿਆ ਦਾ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਛੋਟੀ ਪਤਨੀ ਸਦਵਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਪੌਲਸਤਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਪ੍ਰੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਉਹ ਪੌਲਸਤਿਆ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤ੍ਰੇਤਾ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਕਨਕਪੀਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕੁਆਰੀ ਪੀਵਰੀ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੰਖਪਦ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੀ, ਕਾਮਿਆ, ਜਨਮੀ। ਕਾਮਿਆ, ਜੋ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਦਸ ਅਤੇ ਦੋ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਾਜਸੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ। ਯਸ਼ੋਧਰਾ ਨੇ ਕਾਮਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਹ ਸਭ ਤਪਸਵੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੀ। ਉਹ ਅਰੁਣਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਛੋਟੀਆਂ ਭੈਣਾਂ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਅਤੇ ਕਾਟੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ। ਉਰਜਾ ਤੋਂ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਣਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਬਣੀ ਅਤੇ ਦ੍ਯੁਤਿਮਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੋਈ। ਰਕਸ਼ਾ, ਗਰਤਤਾ, ਉਰਧਬਾਹੂ, ਸਵਨਾ, ਅਤੇ ਪਵਨਾ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਰਤਨਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਾਰਕੰਦੇਯੀ, ਨੇ ਵਾਰੰਗੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠਾ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨੋਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਜਨਮੀ। ਨਿਰਮਥਿਆ, ਪਾਵਮਾਨਾ, ਅਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ, ਅਗਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਿਰਮਥਿਆ, ਪਾਵਮਾਨਾ, ਸ਼ੁਚੀ, ਅਤੇ ਸੌਰਾ ਵੀ ਅਗਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਕਾਵ੍ਯਵਾਹਨ ਪਾਵਮਾਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਗਨੀ ਹਵਨ ਦਾ ਵਾਹਕ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਾਵ੍ਯਵਾਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਤਰੇ ਚਾਲੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਸਾਰੀ ਅਗਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਰੁਪਤਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੈਸ਼ਵਨਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਹਵਨ ਵਾਹਕ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਅਥਰਵਾ, ਸੰਸਾਰੀ ਅਗਨੀ, ਦਰਪਹਾ ਅਥਰਵਨਾ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰੀ ਅਗਨੀ, ਦਧਿਆਂਗ ਅਥਰਵਨਾ, ਮੰਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗ੍ਰਹਪਤਿਆ ਅੱਗ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਦੂਜਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਸੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਗ ਹੈ ਜੋ ਇੱਛਿਤ ਸੋਲਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਚਨਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।