ਇਸ ਵਿਰਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਨਾਮਕ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬਾਲਕ ਦੀ ਤੀਜੀ ਰੂਪ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ “ਇਹ” ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਨੇ ਉਸ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਰਵਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਪਰਛਾਂਵ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਨਾ ਆਪਣੀ ਪਰਛਾਂਵ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਰਵਾ ਦੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਚੌਥਾ ਨਾਮ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਈਸ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੱਤ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਵਾ — ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ — ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਹੇਸ਼ਾਨਾ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪੰਜਵਾਂ ਨਾਮ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੱਤ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਾਪ (ਉਸ਼ਮਾ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਗ ਪਸ਼ੂ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਸਾੜਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਛੇਵਾਂ ਨਾਮ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਭੀਮਾ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੱਤ ਹੈ, ਉਹ ਖੋਹ (ਗੁਫਾ) ਬਣ ਗਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਅਵਾਂਛਿਤ ਸੰਭੋਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਤਸ਼ੇਪ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜਾ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ (ਦਵਿਜ) ਮਨੁੱਖ ਉਪਨਯਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਮ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਉਪਨਯਨ ਕਰਕੇ ਸੋਮ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਿਹੜੇ ਦਵਿਜ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਅੱਠਵਾਂ ਨਾਮ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਮਨ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਹਾਦੇਵ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹੀ ਹੈ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸੋਮ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਾਰ ਭੈਸ਼ਜ (ਦਵਾਈਆਂ) ਦੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਐਸਾ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇੱਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਨਾਮਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਅਟਲ ਉਰਜਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਊ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੱਤ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਦੇ ਕਾਰਜ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੀਤਾ ਅਤੇ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਪਦਾਰਥ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਖੋਹਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਵੈਤਾਨਯ ਉਪਨਯਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਨਿਸ਼ਚੇ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ ਹੈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਦੇਵ — ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰ ਅਮਰਤਾ ਹੈ — ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।