ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਅਸੁਰ ਜਨਮ ਲਏ। ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਉਸ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਰੀਰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਜਨਮੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਜੋ ਜਨਮ ਲਏ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਕਹਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਹੋਈ। ਉਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਿਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਜੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੂਰਖਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰਖਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਇੰਝ ਯਾਦ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਸੰਧਿਆ (ਪ੍ਰਧਾ) ਜਨਮ ਲੈ ਲੀ। ਦੋਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਪੂਰਖਾ-ਰੂਪ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ; ਉਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੀਵ ਚੰਦਨੀ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ, ਦਿਨ, ਸੰਧਿਆ ਤੇ ਚੰਦਨੀ ਤੁਰੰਤ ਜਨਮ ਲੈ ਲਏ। ਰਾਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਨੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਜਨਮ ਲਏ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਜੇਤ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਅਜੇਤ ਕਹਾਏ। ਪੂਰਖਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਦਨੀ, ਰਾਤ, ਦਿਨ, ਤੇ ਸੰਧਿਆ—ਇਹ ਚਾਰ ਉਹੀ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਜਲਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਰਚੇ। ਚੰਦਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਰਚੇ ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਏ," ਉਹ ਰੱਖਿਅਕ ਕਹਾਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗੇ," ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। 'ਰਕ੍ਸ਼' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਹੈ। 'ਰਕ੍ਸ਼ਾ' ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ 'ਯਕ੍ਸ਼ਾ' ਉਹ ਜੋ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜਦ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਵੀਰ। ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਉਹ 'ਵਿਆਲ' ਕਹਾਏ; ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨੀਚਪਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ 'ਅਹਿ' (ਸੱਪ) ਕਹਾਏ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਤਮਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਵਿਘਟਨ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਵਿਸ਼ੀਲਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਜਨਮੇ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਗਾਇਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਗੰਧਰਵ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਬੋਲ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇੰਝ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਛੰਦ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਅਵੀਸ ਬਣਾਏ।