ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਯੁਗ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰੀ। ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਜਨਮ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਪਿਛਲੇ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਥੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੰਤਾਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਮਨਵੰਤਰੇ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜੀਵ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ—ਚਾਹੇ ਨੇਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਬੁਰੇ—ਜੋ ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਭਾਗ—ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਇਕਤਾ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਬਣੇ ਸਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਜਨਮ ਪਿਆਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਕਹਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇਵਤਮ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੂਰਵਜ ਦੇਵਤਾ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿੱਥਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫੌਰਨ ਸੰਧਿਆ (ਟਵਾਈਲਾਈਟ) ਜਨਮੀ। ਦੋ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੂਪ ਹੈ ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਲੋਕ ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ; ਉਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੀਵ ਚੰਦਨੀ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਰੰਤ, ਰਾਤ, ਦਿਨ, ਸੰਧਿਆ ਅਤੇ ਚੰਦਨੀ ਜਨਮੀ। ਰਾਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਲ ਹਨੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਨਮ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣੋਂ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਅਜੈਯ ਕਹਾਏ। ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਰ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਦਨੀ, ਰਾਤ, ਦਿਨ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ—ਇਹ ਚਾਰ ਉਹੀ ਹਨ। ਜਲ (ਪਾਣੀ) ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਚੰਦਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹੋਰ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਏ," ਉਹ 'ਰਕ੍ਸ਼' (ਸੁਰੱਖਿਆ) ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗੇ," ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਕ੍ਸ਼ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।