ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਿਆਣੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੁਰਬਾਨੀ, ਅਧਿਆਪਨ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਦੇ ਕੰਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ, ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਫਰਜ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ। ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ, ਇੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਰਸਮਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਇ-ਜਨਮਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਲਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਾਂ ਲਈ, ਮਰੁਤ ਦੀ ਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੋ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਥਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਨ ਜੋ ਨੇਕ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਸਮੇਤ, ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਫਰਜਾਂ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੈ। ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਈ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣਾ ਫਰਜ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੋ ਵੇਲੇ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਚੋਖੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵਿਰਤ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਇਆ, ਅਤੇ ਮਾਫੀ—ਇਹ ਦਸ ਧਰਮ ਆਤਮ-ਜਨਮੀਆਂ ਵਲੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਥਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਈ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ ਥਾਂ ਹੈ; ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਣਾ। ਹੋਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਾਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਰਵਾਜਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਫਰਜ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵਧਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਹੇ ਹੀ ਰਚਿਆ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਮਨੋਜ ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਜੋ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ, ਮੋਖ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਯੁਗ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਨੋਜ ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਪਿਛਲੇ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਪਹਿਲੇ ਜੀਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ। ਮਨਵੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜੀਵ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ—ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਮੰਦੇ—ਜੋ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਪਿਤਰ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਇਹ ਸਾਰੇ—ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ, ਆਤਮ-ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਉਸ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ, ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਸਮੂਹ ਬਣੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਇਕ-ਰੂਪ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸੀ।