ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ‘ਸ਼ਾਖਾਂ’ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਥਾਵਾਂ ‘ਸ਼ਾਲਾ’ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਘਰ, ਸ਼ਾਲਾ ਅਤੇ ਮਹਲ ਆਦਿ ਇਹਨਾਂ ਹੀ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਮਧੁ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਤਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮੀਂਹ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਾਣੀ ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਫੁੱਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪੌਦੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਲ, ਰੁੱਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵੀ ਉੱਗੀਆਂ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਬਦਲਿਆ ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦਰੱਖਤ, ਝਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਵਿਰੋਧ ਅਤੇ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚੋਂ ਰਿਸਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਫਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਯੰਭੂ (ਆਪੇ ਉਪਜਣ ਵਾਲੇ) ਕੋਲ ਗਏ। ਮਹਾਨ ਸੁਯੰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨੋਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਧਰਤੀ ਨੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਈਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਪਜਾਇਆ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਦੁਹਿਆ ਅਤੇ ਬੀਜ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ। ਜਦ ਫਲ ਪੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਸੱਤ ਮੋਹਰਤਾਂ ਤੱਕ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਿਯੰਗਵ, ਉਦਾਰ, ਕੋਰਦੂਸ਼, ਸਵਾਮਕ, ਹਰੀਕਾ, ਚਰਕ ਅਤੇ ਗਮਾ—ਇਹ ਸਤਾਰਾਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ਿਆਮਕ, ਨਿਵਾਰ, ਜਰਤਿਲਾ, ਗਵੇਧੁਕ ਆਦਿ—ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਚੌਦਾਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਹਲ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੋਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਨਵੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਖਾਂਦੇ। ਇਹ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ। ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਦਾ ਇਕ ਨਵਾਂ ਢੰਗ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਖੇਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹੱਦਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੂਸਰਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੱਚ, ਯਥਾਰਥ ਅਤੇ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਹ ਸਨ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਤੇ ਫਰਜ਼ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰੇ।