ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਛੋਟਾ ਤੇ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਅਾਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਖੇਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਪਾਨਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਆਖਰੀ ਹੱਦ ਦੋ ਕਰੋਸ਼ ਹੈ; ਖੇਤ ਦੀ ਹੱਦ ਚਾਰ ਧਨੁ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦੀ ਸੜਕ ਵੀਹ ਧਨੁ ਹੈ, ਤੇ ਹੱਦ ਦੀ ਸੜਕ ਦਸ ਧਨੁ। ਮਾਨਵ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਿਲਕੁਲ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਗਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਈਡ ਗਲੀਆਂ ਵੀ ਹਨ; ਦੋ ਸੈਕੰਡਰੀ ਲੇਨ ਵੀ ਹਨ। ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਲਗਾਤਾਰ ਛਿਆਠ ਹੈ; ਪੈਦਲ ਰਸਤਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਮਾਪਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਥਾਨ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਘਰ ਅਤੇ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਰਮਾਣ-ਕ੍ਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੋਕ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦੇ ਅਤੇ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਲੋਕ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ। ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਖਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਸ਼ਾਖਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ 'ਸ਼ਾਲਾ' ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਰਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ 'ਸ਼ਾਲਾ' ਵਜੋਂ ਹੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘਰ, ਸ਼ਾਲਾ ਅਤੇ ਮਹਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਧੁਰਤਾ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ 'ਸ਼ਾਲਾ' ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਇੱਥੇ, ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ ਪਾਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਫੁੱਲ, ਜੜਾਂ, ਫਲ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪੌਦੇ ਜਨਮ ਲਏ। ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਬੂਟੇ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਚ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੜੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਕਾਲ-ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਾਰਨ, ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਬਲ ਅਨੁਸਾਰ ਜਬਰ-ਜੋੜ ਲੈਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਜੀਵ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ ਸਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਆਕਾਰ-ਰਚਨਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਗੁਣ ਅਤੇ ਅਵਗੁਣ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਲੋਭ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਹੇ। ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਮ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਸਪਰ ਵਿਰੋਧ ਅਤੇ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਹੱਥੋਂ ਫਿਸਲ ਗਏ। ਫਿਰ, ਫਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਜੜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਫੜਿਆ ਗਿਆ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸਵਯੰਭੂ (ਆਤਮ-ਜਨਮ) ਕੋਲ ਗਏ। ਭਾਗਯਵਾਨ ਸਵਯੰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਜੜੀਆਂ ਧਰਤੀ ਵਲੋਂ ਖਾ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਅਤੇ ਬੀਜ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ 'ਤੇ ਰੱਖੇ। ਜੜੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪੱਕ ਗਏ, ਸੱਤ ਪਲਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹੀਆਂ। ਪ੍ਰਿਯੰਗਵਾ, ਉਦਾਰਾ, ਕੋਰਦੁਸ਼ਾ, ਅਤੇ ਸਵਮਕਾ—ਹਰੀਕਾ, ਚਰਕਾ, ਅਤੇ ਗਮਾ—ਇਹ ਸਤਰਾ ਜੜੀਆਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ਿਆਮਕਾ, ਨਿਵਾਰਾ, ਜਰਤਿਲਾ, ਅਤੇ ਗਵੇਧੁਕਾ ਵੀ—ਇਹ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਚੌਦਾਂ ਜੜੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਚੌਦਾਂ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਲੋ (ਹਲ) ਨਾਲ ਨੀਂ ਨਹੀਂ ਉਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ ਜੜੀਆਂ, ਫਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਜੜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਘਰ, ਸ਼ਾਲਾ, ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਯਾਦਗਾਰੀ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਈ।