ਇਸ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪ੍ਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਧਾ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਦਕਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਪ, ਸਤਿਆ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਗਿਆਨੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ੇਧ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਰਦਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਅਤੇ ਨਿਯੁਕਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੰਡਾਂ ਦਾ ਵੀ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਵਿਸਤਾਰ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨੀਲਾ, ਸ਼ਵੇਤਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ—ਇਹ ਸੱਤ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਉਚਾਈਆਂ ਅਤੇ ਚੌੜਾਈਆਂ ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਆਦਿ ਦੇਸ਼ਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਰਣਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਟਾਪੂ, ਜੋ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਚਰਚਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਪ-ਤੋਲ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ, ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਮਾਤਰ ਹਨ। ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੂਪ-ਰેખਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਹੇਂਦਰ ਆਦਿ ਪਵਿਤ੍ਰ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਗਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵੀ ਦੱਸੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਲੋਕਾਲੋਕ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ, ਸੰਧਿਆ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ੁਵ ਦਿਨ ਦੀ ਵੀ ਚਰਚਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਮਾਰਗ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਆਸਥਾਨ ਵੀ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਆਦਿ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਫਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੀ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾਇਆ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਮੁਖੀਆ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਚਰਚਾ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਚੰਦ ਦੀ ਵਾਧ-ਘਟ ਦਾ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰਾ ਦੀ ਰੂਪ-ਰেখਾ ਦੱਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂੰਛ 'ਤੇ ਧ੍ਰੂਵ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਰਣਾਂ ਦੇ ਵੰਡ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਚਰਚਾ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਾਪ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਵੀ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪ੍ਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੀ ਦੱਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੇਠਲੇ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਤੇ ਮਾਪ-ਤੋਲ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਚਰਚਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਿਤ ਰੀਤਿ ਵੀ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧੁਨੀ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਜੋ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁ ਸਵਯੰਭੂਵ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਵੀ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਵਾਪਰ ਅਤੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੀ ਸੰਖੇਪ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਚਰਚਾ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਨਾਥ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵੀ ਚਰਚਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪ-ਤੋਲ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਾਸ-ਮਜਾਕ ਵੀ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੋਲੀ ਦੇ ਸੱਤ ਪ੍ਰਕਾਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੱਥਾਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਭਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।