ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸੇ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਫੇਰ ਲਿੰਗ ਸੰਯੋਗ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਇਹ ਸੰਯੋਗ ਅਣਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਜਦ ਮਾਸਿਕ ਧਾਰਾ ਆਈ, ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਗਰਭਧਾਰਣ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਜੋ ਘਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੱਚਾਈ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਫਿਰ ਕਪੜੇ, ਫਲ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਹਰ ਛੱਤੇ ਵਿਚ ਮਧੂ (ਸ਼ਹਦ) ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਲੋਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਫੜੇ, ਅਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਮੱਖੀਆਂ ਲੈ ਲਈਆਂ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਸਮੇਤ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਔਰਤ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਰੋਧੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਲਤੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਲੋਕ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਚੋਟੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਸਮਤਲ ਜਾਂ ਉਚ-ਨੀਚ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਉਣ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬਾਈਆਂ, ਚੌੜਾਈਆਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਣਤਰਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਈਆਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਪ ਅਤੇ ਮਾਪਦੰਡ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਦਸ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ‘ਪ੍ਰਦੇਸ਼’ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ‘ਤਾਲਾ’ ਮੱਧ ਮਾਪ ਹੈ ਅਤੇ ‘ਗੋਕਰਨ’ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ। ‘ਰਤਨੀ’ ਇਕਵੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਪ ਹੈ। ‘ਕਿਸਕੁ’ ਦੋ ਰਤਨੀਆਂ, ਜਾਂ ਬਿਆਲੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ‘ਗਵਯੂਤੀ’ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਵਸੇ ਹੋਏ ਨਿਵਾਸ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੌਥੇ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਕਿਲੇ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਰੁਚਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਮਾਰੀਪੁਰ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਹੈ। ਹਸਤਸ੍ਰੋਤਾ ਦਸ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਵਹਸਤ ਅੱਠ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ—ਪਹਾੜੀ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ—ਵਿੱਚੋਂ, ਇਸ ਦਾ ਵਿਅਾਸ ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੱਠਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਵਾਧੂ ਹੈ। ਇਹ ਪੱਖੇ ਵਰਗਾ ਆਕਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੰਨ ਕਟੇ ਜਾਂ ਵਿਕਾਰਤ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕ ਚਤੁਰਸਕੋਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਰੀ ਬਣਾਈ। ਇਸ ਨਗਰ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਭਾਗ ਛੋਟਾ ਤੇ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਨਗਰ ਦੇ ਵਿਅਾਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ‘ਖੇਟ’ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ‘ਪਾਨਾ’ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀਮਾ ਦੋ ਕਰੋਸ਼ ਹੈ, ਖੇਤ ਦੀ ਸੀਮਾ ਚਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵੀਹ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਸੀਮਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਸ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ। ਇਹ ਰਸਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਲਈ ਅਣਰੁਕਾਵਟ ਹਨ। ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਗਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵੀ ਹਨ; ਦੋ ਸਹਾਇਕ ਗਲੀਆਂ ਵੀ ਹਨ। ਧੀਰਜ ਰਸਤਾ ਲਗਾਤਾਰ ਛਿਆਸਠ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਰਸਤਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਥਾਵਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਫਿਰ ਘਰ ਤੇ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਚਾਰਿਆ ਤੇ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।