ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਅ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਚੋਰੀ ਵਧ ਗਈ। ਸਮਝੋ ਕਿ ਕਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਯੁਗ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਚਲਣ ਤਮੋ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਤਾ ਯੁਗ (ਸਤਯੁਗ) ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਤਾ ਯੁਗ ਆਪਣੇ ਸੰਧਿਆ ਭਾਗ ਸਮੇਤ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਹ ਯੁਗ ਦਾ ਸੰਧਿਆ ਕਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਤਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮੁਕੰਮਲਤਾ (ਸਿੱਧੀਆਂ) ਮਿਲ ਗਈ। ਪਰ ਇਹ ਅੱਠ ਸਿੱਧੀਆਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਘਟਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਹਰ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਵੰਡ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯੁਗਾਂ ਦੀਆਂ ਜੋ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਹਨ—ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਆਯੁ—ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਟਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ! ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਧੂਰੀ ਸੀ। ਚੱਕਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਆਰੰਭ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਯੁਗ ਦੀ ਮੁਕੰਮਲਤਾ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇਕ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮੁਕੰਮਲਤਾ ਆਈ। ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਗੱਜਣ ਨਾਲ, ਪਿੱਠ ਵੱਲੋਂ ਸ੍ਰਾਵ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਜੀਵ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਮੰਨਦੇ ਸਨ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਇਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਬੜੀ ਚੰਚਲ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਬਦਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਯੁਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਾਲਤ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਫਿਰ, ਓਸੇ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਲਿੰਗ ਸੰਬੰਧ ਹੋਏ। ਅਣਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਜਦ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਆਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਘਰ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਚੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕੰਮਲਤਾ ਮਿਲੀ। ਕਪੜੇ, ਫਲ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਵੱਡੀ ਖੋਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਛੱਤੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਦ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਉਪਲਬਧੀ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਲੈ ਲਈਆਂ। ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਲੁਕ ਗਏ। ਇਸ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਵਿਧਾ ਵਾਲੇ ਜੋੜੇ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਦੁਵਿਧਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਤੇ ਕਦੇ ਚੀਕਦੇ, ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕਦੇ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁਤਾਬਕ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਘਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ, ਚੌੜਾਈ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਣਤਰ ਤੈਅ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਪ ਅਤੇ ਮਾਪਦੰਡ ਬਣਾਏ। ਦਸ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ 'ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼' ਕਿਹਾ ਗਿਆ। 'ਤਾਲਾ' ਨੂੰ ਮੱਧ ਮਾਪ ਅਤੇ 'ਗੋਕਰਣ' ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਮਾਪ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। 'ਰਤਨੀ' ਇਕਵੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਪ ਹੈ।