ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਇਕ ਹੈ। ਇਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਜੂਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੀਵ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਅਕਸਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਨਾਮਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚੰਗਿਆਈ ਤੇ ਵੱਡੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਰੇ ਹੀ ਰਜੋ ਗੁਣ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਰਜ ਅਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਟਿ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਛਲਕਪਟ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਚੇ, ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇਸ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਸੈਕਸ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲਗਾਤਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲੱਭਣੀ ਚਾਹੀ। ਇਸ ਚੱਕਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧਰਮ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਅਧਰਮ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵ-ਵਰਸ਼ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ, ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਕੋਈ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਠੋਰਤਾ—ਇਹੀ ਸੀ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ। ਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਨੰਦਮਈ ਸੀ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਗਰਮੀ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਠੰਡ। ਉਹ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦੇ। ਜਨਮ ਤੇ ਰੂਪ ਸਭ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ। ਉਹ ਸਭ ਰੂਪ, ਆਯੁ, ਹੁਨਰ ਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਬੰਦ ਸੀ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਾਲਸਾ ਜਾਂ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਸਿਰਫ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ। ਪਰ, ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਦ, ਤੇ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਚੋਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਕਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਚਲਣਾਂ ਵਿੱਚ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹੇ ਮਨੁੱਖੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਆਪਣਾ ਸੰਧਿਆ ਭਾਗ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਯੁੱਗ, ਕ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਠ ਸਿੱਧੀਆਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਟਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਮਨਵੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹੀ ਕ੍ਰਮ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।