ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਲ, ਡੰਡੀਆਂ, ਭਾਗ, ਘੰਟੇ, ਸੰਧੀਆਂ, ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਦਿਨ—ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਖਵਾਲੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਤ, ਤ੍ਰੇਤਾ, ਦੁਆਪਰ ਤੇ ਤਿਸ਼ਯਾ ਯੁੱਗ, ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਯੁੱਗ—ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਜੀਵ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਏ ਸਨ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪੋ-ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਰਚਨਾ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਇੱਥੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਇੱਥੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ, ਲਗਾਵਟ ਤੇ ਵੈਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਫਲਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਜਲ ਵਿੱਚ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਉਹ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੂਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਨਵੇਂ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਸਲ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਰੇ, ਰਜੋਗੁਣ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਰਜਸ ਤੇ ਤਮਸ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਲਾਕ ਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਦੋਵੇਂ ਹੀ, ਜਿਹੜੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਇਸ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਮਿਲਣ-ਜੁਲਣ (ਯੌਨ ਸੰਬੰਧ) ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ, ਜਿਵੇਂ ਧੁਨੀ ਆਦਿ, ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਗੁਣ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਉਹ ਘੱਟ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧਰਮ ਸੀ, ਨਾ ਅਧਰਮ। ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਆਜ਼ਾਦ ਰਹਿੰਦੇ, ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਥੇ ਨਾ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਕਠੋਰਤਾ; ਇਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੂਰਾ ਸਮਾਂ ਆਨੰਦਮਈ ਸੀ, ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮੀ ਸੀ, ਨਾ ਠੰਢ। ਉਹ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉੱਠਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਮ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਜਨਮ ਤੇ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਸਭ ਦੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਦੇ। ਸਭ ਰੂਪ, ਉਮਰ, ਹੁਨਰ ਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕਸਾਰ ਸਨ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀਕਤ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਸਨ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਇੱਛਾ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਕੇਵਲ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ।