ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਅਵਸਥਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਜੂਦ ਵਿਚ ਆਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਕਲਪ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਲਈ ਕਿਰਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਚਲ ਵਸਤੂਆਂ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਤੱਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਅਸਤਿਤਵ ਹੀ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਕਲਪਾਂ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਕਰਤਬ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਢਕੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜੀਵ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆਈ ਜੀਵ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਜੀਵ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹੇ। ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠਾ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ ਅਣਇਕਸਾਰ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਬਣਾਏ। ਹਰ ਖੇਤਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਜੂਦ ਵਿਚ ਆਈ। ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ। ਭੂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਲੋਕ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਅਚਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਬਣਾਏ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਲ, ਲਕੜੀਆਂ, ਅੰਸ਼, ਘੰਟੇ, ਸੰਧੀਆਂ, ਰਾਤਾਂ ਅਤੇ ਦਿਨ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਣਾਏ। ਜੋ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਥਾਵਾਂ ਖੁਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਣਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਤ, ਤ੍ਰੇਤਾ, ਦੁਆਪਰ ਅਤੇ ਤਿਸ਼ਿਆ ਯੁੱਗ, ਅਤੇ ਯੁੱਗ ਦਾ ਚੱਕਰ—ਇਹ ਸਭ ਰਚੇ। ਪਿਛਲੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। austerity ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰਦੇ ਹਨ। ਕਰਮ, ਜੋ ਰਾਗ ਤੇ ਦੁਵੈਸ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਸਵਰਗ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਕਰਮ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਕਾਰਨ ਬਣ ਕੇ, ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿਚ ਉਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਣਨ-ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸ਼ੁੱਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਕਲਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਨਾਮ ਅਤੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵ ਉਪਜਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਾਸਤਵਿਕ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ, ਬਹੁਤ ਚੰਗੀਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਰਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰਾਗ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਦਾ ਵਾਧਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਲਾਕ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰ, ਦੋਵੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਕਲਪ ਵਿਚ, ਸੰਭੋਗ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਹੋਈ।