ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕੰਮਲਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਨਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਬੀਤ ਗਏ। ਜੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਤੱਕ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਜੇਹੜੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿਸ ਰਾਹੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਰੂਪ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਮਾਪ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਨੰਦ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਪਕਰਨ ਵੀ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਦਰਤੀ ਉਪਕਰਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ, ਜੋ ਮੁਕਤ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਏਕਤਾ ਵਿਚ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਨਾਸ਼ ਦੁਬਾਰਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਲੌਆਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਮਹਰਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਮਨੁੱਖ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਰੇਸ਼ਮੀਆਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸੂਰਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਰੇਸ਼ਮੀਆਂ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਲੋਕ ਦੁਬਾਰਾ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਵਰਗੀਆਂ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਸੱਤ ਸੂਰਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰੀ, ਬਦਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਾਣੀ—ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ‘ਭਾ’ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿਅਪਕਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚਮਕ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ‘ਸ਼ਰ’ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਿਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਤੋਂ ਅੱਗ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾ, ਦੁਆਰਾ ਸੰਚਾਲਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸਾਰਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਸੰਬੰਧੀ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸਭ ਕੁਝ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਹਿਲਾ ਉਤਪਾਦਕ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਝ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਰਖ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।