ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਰੂਹਾਂ ਅਠਾਈ ਕ੍ਰੋੜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਗਿਣਤੀਆਂ ਵੀ ਸਨ—ਤਿੰਨ ਸੌ ਕ੍ਰੋੜ ਅਤੇ ਬਾਨਵੇਂ ਕ੍ਰੋੜ। ਹਰ ਇਕ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਇਹ ਜੋ 'ਦੇਵਤਾਵਾਂ' ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਾਤ ਜਾਂ ਆਸ਼੍ਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਉੱਤੇ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਏ। ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਇਹ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲਯ ਆਈ, ਉਹ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਹਰਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਜਾਤਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਭ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਨਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਲੰਘਦੇ ਗਏ। ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਇੱਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਟਿਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਲੋਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਗਏ—ਉਹ ਰਸਤਾ ਜਿਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਉਹ ਰੂਪ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਨੰਦ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਮਾਪ-ਤੋਲ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਇੰਝ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਤੇ ਉਪਕਰਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਥਾਰਟੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਵ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਦਰਤੀ ਉਪਕਰਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤਾ ਲੋਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਈ ਜਾਂ ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਏ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਲੌ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਅਸਤਿਤਵ ਮੁੜ ਨਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਮਹਰਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸਾਚ, ਮਨੁੱਖ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ—ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਤ ਕਿਰਣਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇਕ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਸੂਰਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜ, ਇਹ ਸਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਲਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਲੋਕ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਇਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਸੱਤ ਸੂਰਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮੁੰਦਰੀ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਲ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ—ਉਸ ਦੇ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। 'ਭਾ' ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਇਸ ਪ੍ਰਸਾਰ ਅਤੇ ਚਮਕ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।