ਹਵਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਚਹੁੰਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਕੋਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਵੰਡ ਮੁੜ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਣ ਗਿਆ—ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਨਾਰਾਯਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਪੇਯਾ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਲੜੀਵਾਰ ਸਮਝਾਉਣ ਲੱਗਾ। "ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ," ਕਪੇਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗਾ—ਭੂਤਕਾਲ, ਭਵਿੱਖ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਲੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਰਾਹ ਕਲਪ, ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਚੱਕਰ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਅਗਲੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸਮਝੋ। ਜਨਲੋਕ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੱਕਰ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਸੰਧਿ-ਬਿੰਦੂ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਚੱਕਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਕਥਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ خاطر ਦੱਸੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਅਰਧ-ਕਾਲ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਪਹਿਲਾ ਚੱਕਰ ਹੁਣ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਸਥਿਰਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਕੋਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ-ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਸੈੱਟ, ਮਾਨਵੰਤਰਾ ਸਮੇਤ, ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੰਗੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਠਾਈਂ ਕਰੋੜ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਰੋੜ, ਤੇ ਬਾਨਵੇਂ ਕਰੋੜ ਵੀ ਸਨ। ਹਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, 'ਦੇਵਤਾ' ਨਾਮ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਜੀਵ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਰ, ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਅਮਰ ਜੀਵ ਵੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਾਤੀ ਜਾਂ ਆਸ਼੍ਰਮ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ—ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਸਨ। ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਆਉਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਜਿਹੀ ਸਥਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ, ਜੋ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਲੈ ਆਉਣ 'ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਹਰਲੋਕ ਵੱਲ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਸਾਰੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਭਿੰਨ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਜਨਲੋਕ ਵੱਲ ਮਨ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗ ਪਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ। ਜੋ ਚੱਕਰ ਲਈ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਲੋਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ, ਜਿਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਨੰਦ-ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਪੈਮਾਨਿਆਂ ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ, ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।