ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਾਪ ਅਤੇ ਪੁਣ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਜਾਣ ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ। ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਜਦੋਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਾਂ ਸੁੰਨੀ ਸਮੁੰਦਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਉੱਠ ਆਏ। ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ ਮਹੀਨੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਤੱਤ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੱਤ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਵੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਰਾਤ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਵਾ ਠੰਢੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵੰਡ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਪੇਯਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜੋ ਚਕ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨੀ ਆਰੰਭੀ। "ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗਾ—ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਕ੍ਰਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰਮ। ਹੁਣ ਜੋ ਚਕ੍ਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਵਰਾਹ ਕਲਪ ਹੈ। ਇਸ ਅਤੇ ਉਸ ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸਮਝੋ। ਫਿਰ, ਜਨਲੋਕ ਆਦਿਕ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਚਕ੍ਰਾਂ ਮੁੜ ਆਰੰਭ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਸੰਧੀ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਚੱਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਚਕ੍ਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਰਧ-ਕਾਲ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਚਕ੍ਰ ਵਿੱਚ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਚਕ੍ਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੁਣ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ। ਇਹ ਸਥਿਰਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਕੋਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਮਨਵੰਤਰਾ ਸਮੇਤ, ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਠਾਈ ਕਰੋੜ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਰੋੜ ਅਤੇ ਬਾਨਵੇ ਕਰੋੜ ਵੀ ਹੋਏ। ਹਰ ਚਕ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਅਮਰ ਲੋਕੀ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਮਰ ਜੀਵ, ਅਤੇ ਜੋ ਜਾਤੀ ਜਾਂ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਮੇਂ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਭ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਅਡੋਲਤਾ ਵਿਚ ਹੋ ਗਏ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਪ੍ਰਲੈ ਆਈ, ਉਹ ਆਖਰੀ ਚਕ੍ਰ ਤੱਕ ਬਚੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਵਿਘਨ ਆਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਹਿਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ।