ਜਦ ਪ੍ਰਚੇਤਸੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜਿਆ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚਲਣ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਅੱਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਪਾਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਸਮਰਥ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਡੱਖਸ਼ ਨਾਮਕ, ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾਏਗਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਲ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਗਾ। ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਅਤੇ ਦਸ ਪ੍ਰਚੇਤਸੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਡੱਖਸ਼ ਨੇ ਮਨੋਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਸੰਭੋਗ ਰਾਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਔਰਤਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਸੱਤੀ-ਸੱਤੀ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਾਲ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੱਤਾਈ ਔਰਤਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੋ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਤੇ ਦੋ ਅੰਗੀਰਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਅਤੇ ਮਨੁ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਛੇਵਾਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪੰਛੀ, ਗਾਂ, ਸੱਪ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਰਚਨਾ ਇੱਛਾ, ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਪਰਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਹੋਈ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਡੱਖਸ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ? ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਤੀ ਨੇ ਸ਼੍ਰਵਸੁਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿਵੇਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ? ਇੱਥੇ, ਸਿਆਣੇ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਮੁੜ ਰੋਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਉਥੇ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਤਪੱਸਿਆ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬਣ ਗਈ, ਸ਼ਕਤੀ ਕਾਰਨ ਬਣੀ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਰ ਲੰਘ ਕੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਛੇ ਕੁਦਰਤੀ ਰਚਨਾਵਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਰਚਨਾਵਾਂ ਸਿਆਣਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ, ਜੋ ਵੀਵਸਵਤ ਨੇ ਕੀਤੀਆਂ, ਨਾ ਘੱਟ ਹਨ ਨਾ ਵੱਧ, ਜਿੰਨਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਪੱਖ ਹੋ ਕੇ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਸੁਣੋ। ਮਰੀਚੀ ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਜਨਮ ਲਏ। ਭ੍ਰਿਗੂ ਅਤੇ ਅੰਗੀਰਸ, ਅੱਠ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਧਿਆ, ਵਸੁ, ਵਿਸ਼ਵੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤਿੰਨ ਵਰਗ ਹਨ। ਇਸ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਛਾ ਰਾਹੀਂ ਜਨਮੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰੀਚੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਇਸ ਸਮੇਂ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਪੁਰਾਣੇ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰੰਦਰ—ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਯਜਨਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ। ਉਹ ਧਰਮ ਆਦਿ ਕਾਰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਟਿਕਦੇ ਤੇ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਹਨ।