ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਬਾਰ੍ਹਾ ਜੀਵ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਚਕ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮੇ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤੇਜ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੰਸ਼, ਧਰਮ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਰਮ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਜਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਸੁਰ, ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੋਲਾਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਕਮਰ ਤੋਂ ਅਸੁਰ, ਅਤੇ ਅੰਬ੍ਰੋਸੀਆ ਤੋਂ ਪਿਤਰ ਰਚੇ। ਮਨ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਯਜ, ਰਿਗ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਯਜਨ ਹੋ ਸਕੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਹੋਈ—ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ। ਉਸ ਨੇ ਯਕਸ਼, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਨਾਸਵੰਤ ਅਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ, ਚਲ ਅਤੇ ਅਚਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਲੋਕ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਵਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਅਖੰਡ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਖੇਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। 'ਦਿਵਾ' ਸ਼ਬਦ ਦੁਆਰਾ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪੰਜ ਜੀਵ ਰਚੇ। ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਤਕ, ਇਹ ਬਦਲਾਵ ਕੁਦਰਤੀ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਵਣ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਹਮਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਅੰਤਹਕਰਣ ਦੇ ਖੋਖਲੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ। ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ, ਪੂਰੀ ਫੁੱਲੀ ਹੋਈ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੁਖ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਵਣ, ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਵ੍ਰਖ ਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਆਦਿ ਪਦਾਰਥ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਤਿੰਨ ਆਦਿ ਰਚਨਾਵਾਂ ਬਿਨਾ ਜਾਗਰੂਕ ਇਰਾਦੇ ਦੇ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਤੋਂ, ਇਹ ਰਚਨਾਵਾਂ ਹੋਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਚਨਾਵਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਗਿਆਨੀ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਹਨ; ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਕਲਪਨੀਆ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ; ਸਾਰੇ ਵਰਗ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਖੁਦ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਉਹ ਰੂਪ ਅਤੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਦਿ ਪਦਾਰਥ ਆਪ ਹੀ ਵਿਸਤਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਬਿਨਾ ਜਾਗਰੂਕ ਇਰਾਦੇ ਦੇ, ਚੇਤਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਾਪਸੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਿਧ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਮਾਨ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸ਼ੁੱਧ ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਦਾਗ-ਰਹਿਤ ਹਨ।