ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਬੇਰ ਜੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਬਛੜਾ ਬਣੇ। ਫਿਰ, ਰਾਖਸਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੱਪਰ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਸੁਰੁਚਿ ਦੁੱਧ ਵੱਟਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ। ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਿਮਾਵਤ ਬਛੜਾ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੁੱਧ ਵੱਟਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਾਲਾ ਦਰੱਖਤ ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਲੱਖਾ ਦਰੱਖਤ ਬਛੜਾ ਸੀ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਕਈ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਧਾਤ੍ਰੀ, ਵਿਧਾਤ੍ਰੀ, ਧਾਰਣੀ, ਅਤੇ ਵਸੁੰਧਰਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਧਾਰ ਅਤੇ ਕੋਖ ਹੈ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਨ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਵਸੁਧਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਇਸਨੂੰ ਮੈਦਨੀ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਧੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਉਸਨੂੰ ਪૃਥਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਆਕਾਰਵਤ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੈਨਯਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਉਜਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਚਾਹੁਣਾ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਯੋਧੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲੈਣ ਲਈ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ। ਜੋ ਵੀ ਯੋਧਾ ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜਾ ਪૃਥੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ। ਵੈਸ਼, ਜੋ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਿਆਲੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਬਛੜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ। ਫਿਰ, ਸਵਾਯੰਭੁਵ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਵੀ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ। ਉੱਤਮ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ। ਤਾਮਸ ਅਤੇ ਚਾਰਿਸ਼ਟ ਮਨਵੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਹੋਇਆ। ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦੁੱਧੀ ਗਈ। ਜਦ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਦਾ ਅੰਤਰਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨਵੰਤਰੀ ਆਈ, ਉਹਨਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਭੂਤਕਾਲ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਇਹ ਸਮੂਹ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ ਸਮਝਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਪૃਥੂ ਦੇ ਦੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਅਲੌਕਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਹਵਿਰਧਾਨ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਧੀ ਧਿਸ਼ਣਾ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸਵਰਨਾ ਤੋਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਕਹਲਾਏ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤਕ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਕੋਈ ਰਾਖੇਦਾਰ ਨਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦਰੱਖਤ ਬੇਹਿਸਾਬ ਵਧ ਗਏ ਅਤੇ ਜੀਵ ਜਾਤੀਆਂ ਘਟਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਹਵਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੱਗ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਕਈ ਲੀਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਰਲੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।