ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਦੁਧ ਵਾਂਗ ਦਾਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁਧਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੈਵਸਵਤ ਯਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਉਹ ਵਾਛਾ (ਬਛੜਾ) ਬਣੇ। ਫਿਰ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁਧਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਰੋਚਨ ਵਾਛਾ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂਈ ਵਿਧਿਆ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਦੁਧ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁਧਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਵਾਛਾ ਬਣਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦਰੂ ਪੁੱਤਰ ਵਾਸੁਕੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਦੁਧਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਨਾਗ ਭਾਰੀ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਇਸ ਦੁਧ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਰੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਧਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ ਕੱਚੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਦੁਧਿਆ ਗਿਆ। ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਨਾਭ ਵਾਲਾ, ਮਣਿਧਰ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੁਧਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਵੀ ਉਸੇ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁਧਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੁਬੇਰ ਵਾਛਾ ਬਣਿਆ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਪੜੀ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਦੁਧਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਮਿਲਿਆ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਦੁਧਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮুনি ਪੁੱਤਰ ਵਸੁਰੂਚੀ ਦੁਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਰਬਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਦੁਧਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਿਮਾਵਤ ਵਾਛਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਦੁਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁਧਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਖਿੜਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਲਾ ਦਰੱਖਤ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਲੱਖਾ ਦਰੱਖਤ ਵਾਛਾ ਬਣਿਆ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਧਾਤ੍ਰੀ, ਵਿਧਾਤ੍ਰੀ, ਧਾਰਣੀ ਅਤੇ ਵਸੁੰਧਰਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਧਾਰ ਤੇ ਗਰਭ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਨ ਨੂੰ ਧਾਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ 'ਵਸੁਧਾ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ 'ਮੇਦਿਨੀ' ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਧੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ 'ਪ੍ਰਥਿਵੀ' ਕਹੀ ਗਈ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਆਕਾਰਵਤ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵੈਨਯਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਲੱਭਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਯੋਧੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਖਾਤਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ। ਜੋ ਵੀ ਯੋਧਾ ਜੰਗ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਪૃਥੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ। ਵੈਸ਼, ਜੋ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਛੇ, ਦੁਧਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦੁਧ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁਧਿਆ। ਫਿਰ, ਸਵਾਯੰਭੁ ਮਨੁ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਦੁਬਾਰਾ ਉਸ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁਧਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ ਮਨਵੰਤਰੀ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਹੁਣ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵਪੁੱਤਰ ਉਤਤਮ ਨੇ ਦੁਧਿਆ। ਪੰਜਵੇਂ ਮਨਵੰਤਰੀ, ਤਾਮਸ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਫਿਰ ਛੇਵੇਂ ਮਨਵੰਤਰੀ ਚਾਰਿਸ਼ਟ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਚੱਖੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁਧਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਚੱਖੁਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵੈਵਸਵਤ ਦਾ ਯੁੱਗ ਆਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁਧਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਦਾਤਾਂ ਵਾਂਗ ਦੁਧ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਧਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਮਾਤਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।