ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਦੋਸ਼। ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੇਰਾ ਕਰਤਵ ਹੈ ਕਿ ਇਥੇ ਟਿਕ ਕੇ ਤੂੰ ਖੁਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜੀਵੰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ ਤੇਰੀ ਹੱਤਿਆ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉੱਠੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਾਰਜ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਨਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵਧ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਦੇ ਸਮਤਲ ਤੇ ਕਦੇ ਉਚੀ-ਨੀਵੀ ਹੋ ਗਈ। ਇੱਥੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਜਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੰਡ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕੇਵਲ ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਲ ਸੀ। ਪਰ ਵੈਨਯਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਰਤਨ ਆਇਆ। ਪ੍ਰਿਥੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਕੇ ਅਨਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਤਰ ਛੰਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਆਦਿ ਛੰਦ ਪਾਤਰ ਬਣੇ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਪੁਰੰਦਰ (ਇੰਦਰ) ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਮਘਵਾਨ ਨੂੰ ਵਛਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੰਡ ਸਾਵਿਤਾ ਨੂੰ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ। ਪਿਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਯਮ ਵਛਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਦੁੱਧਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਰੋਚਨ ਵਛਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ-ਤੰਤਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਵਛਾ ਬਣਾ ਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਕੀ, ਕਦਰੂ ਪੁੱਤਰ, ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਵੱਡੇ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼-ਭਰੇ ਨਾਗ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੁੜ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੱਚੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਧਨ ਦੇ ਰਾਖੇ ਪ੍ਰਿਯ ਲਈ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ। ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਨਾਭ ਵਾਲਾ, ਮਣਿਧਰ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਛਾ ਸੀ। ਰਾਖਸਾਂ ਲਈ ਖੋਪੜੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਧਨ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਾਸੁਰੁਚਿ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁੱਤਰ, ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧਿਆ। ਹਿਮਾਵਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਛਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ। ਫਿਰ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਅਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਦਾਰ ਸ਼ਾਲਾ ਦਰਖ਼ਤ ਕਾਮਧੇਨੁ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਲਖ਼ਸ਼ਾ ਦਰਖ਼ਤ ਵਛਾ ਸੀ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਾਤ੍ਰੀ, ਵਿਧਾਤ੍ਰੀ, ਧਾਰਣੀ ਅਤੇ ਵਸੁਧਰਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਧਾਰ ਅਤੇ ਗਰਭ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ।