ਉਹ ਸ਼ਖ਼ਸ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਖੇ, ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਤੀਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਊਰਜਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬੇਹੱਦ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ। ਧਰਤੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਵੈਨਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੈਨਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਸੰਸਾਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਾਰਜ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਉੱਦਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡੋ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਟਿਕਾਓ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ।” ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਜੀਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਈ, ਮਾਰਨ ਦਾ ਕਰਤਵ ਪਾਪ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਮਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਦੂਜਾ ਦੋਸ਼। ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ—ਤਾਂ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਹਾਰਾ ਦੇ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਜੀਵੰਤ ਕਰ; ਤੂੰ ਇਹ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” “ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਨਿਆ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵਧ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਲਈ ਸਮਤਲ ਅਤੇ ਉਚ-ਨੀਚ ਬਣ ਗਈ। ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਜਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਹੋ ਗਈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਮਤਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੇੜੇ ਤੇ ਫਲ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਵੈਨਿਆ ਤੋਂ ਆਗੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਿਥੁ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫਸਲਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ। ਭਾਂਡਾ ਛੰਦ ਸੀ, ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਛੰਦਾਂ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਮਘਵਾਨ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੁੱਧਿਆ। ਪਿਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਛਾ ਵੈਵਸਵਤ ਯਮ ਰਿਹਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਛਾ ਵਿਰੋਚਨ ਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਮਾਯਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਜਾਦੂ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਦੁੱਧ ਲਿਆ; ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਮਾਯਾ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਤੱਖਸ਼ਕ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਦਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਸੁਕੀ, ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ, ਵੱਡੇ-ਸਰੀਰ, ਵਿਸ਼-ਭਰਪੂਰ ਨਾਗ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੱਚੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਧਨ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਲਈ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ। ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਾਲਾ, ਮਣੀਧਰ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਉਹ ਸਹਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।