ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਪੁਰਖ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ, ਧਰਮੀ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਰਹੇ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਰਤੂਤਾਂ ਪ੍ਰਥੁ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਆਖਰ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਪ੍ਰਥੁ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਰਥਚਾਲਕਾਂ ਅਤੇ ਮਾਗਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਣ ਲੱਗੀ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਥੁ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਲੋਕ ਵੈਨਿਆ ਵਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਵੈਨਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਧਰਤੀ ਡਰ ਕੇ ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਉਹ ਵੈਨਿਆ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਤੱਕ ਚਲੀ ਗਈ। ਪ੍ਰਥੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਤੇਜ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਉਜਲੇ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਵਾਪਸ ਵੈਨਿਆ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਵੈਨਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ, ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਚਾਹੁੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਅਪਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯਤਨ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾਂਗੀਆਂ; ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕ੍ਰੋਧ ਛੱਡ ਦੇ। ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਕਦੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ।" ਫਿਰ ਧੀਰਜ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਨੇਕ ਜੀਵ, ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਨਾ ਤਾਂ ਪਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਦੂਜੀ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗ਼ਲਤੀ। ਜੇ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ... ਇਥੇ ਵੱਸ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਜੀਵੰਤ ਕਰ; ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਮਰੱਥ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਫੇਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਵੇਨਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ over, ਪਹਾੜ ਵਧਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵਿਕਤਾ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਥੁ ਲਈ ਕਦੇ ਸਮਤਲ ਤੇ ਕਦੇ ਉੱਚ-ਨੀਵੀਂ ਬਣ ਗਈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ, ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਜਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਕੇਵਲ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲ ਸੀ। ਵੈਨਿਆ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਬਣ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਥੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਦੁਹਿ ਕੇ ਅਨਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਦੁਹਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਪਾਤ੍ਰ ਛੰਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਆਦਿਕ ਛੰਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ, ਪੁਰੰਦਰ (ਇੰਦਰ) ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁਹਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਛੜਾ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਸੀ ਤੇ ਦੁਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਸਾਵਿਤਾ ਸੀ। ਪੁਰਖਿਆਂ ਤੋਂ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਦੁਹਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਮਹਾਨ ਘਟਨਾ ਪ੍ਰਥੁ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀ।