ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣਿਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆਦਿ ਧਨੁ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਜਾਗਾਵਾ ਸੀ, ਚੁਕਿਆ। ਉਸ ਧਨੁ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਜਨਮ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੱਕ ਰਾਜਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਰਸਾਈ। ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਧਨਵੰਤ ਪਿਤਾਮਹਾ, ਅੰਗੀਰਸ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੇਨਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਗੀਰਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਿਛੜ ਗਏ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ। ਜਦ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਹਲ ਚਲਾਏ ਫਸਲ ਦਿੱਤੀ; ਭੋਜਨ ਤੋੜੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਉਹ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਾਗਧਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਮਾਗਧਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮਾਗਧਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਰਥੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਚੇਲੇ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭੇਟ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਯੋਧਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਵਿੱਚ, ਨੀਚ ਜਨਮ ਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਰਥੀ ਦੀ ਮੱਧਮ ਧਰਮ ਹੈ: ਖੇਤ ਤੋਂ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ। ਪ੍ਰਥੁ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਉਹ ਦੋਨੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਬੁਲਾਇਆ। ਇਹ ਕਰਤਬ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜਾ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਾਂਗੇ। ਕਿਸ ਸਤੁਤਿ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ? ਚਮਕਦੇ ਦੋ ਵਾਰੀ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਰਮਵਾਨ, ਵਚਨ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਥੁ ਨੇ ਇਹ ਕਰਤਬਾਂ ਕਈ। ਆਖਰ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਥੁ, ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਗਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਲੋਕ ਵੇਨਿਆ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਵੇਨਿਆ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਗਾਂ ਦੀ ਆਕৃতি ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਉਹ, ਵੇਨਿਆ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਸਮੇਤ—ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਪ੍ਰਥੁ ਨੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧਾਰਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਉਰਜਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਰਾਖਿਆ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਆਖਰ ਧਰਤੀ ਸਿੱਧਾ ਵੇਨਿਆ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਹ ਵੇਨਿਆ ਨੂੰ ਆਖੀ: "ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ; ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਉਚਿਤ ਉਪਾਏ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਯਤਨ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਟਿਕਾ; ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ।" ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਦਬਾ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਜਾਂ ਕਈ ਜੀਵ ਹੋਣ, ਮਾਰਨ ਦਾ ਕਰਤਬ ਪਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਥੁ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ।