ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਤਦ ਲਤਾਵਾਂ, ਜੰਗਲ, ਭਾਂਡੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਲ, ਸੰਧੀਆਂ, ਰਾਤਾਂ ਅਤੇ ਦਿਨ—all ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਪਜਿਆ। ਹਰ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਸਥਾਨ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੰਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਵੰਸ਼ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਦੱਖ, ਅਤ੍ਰਿ ਅਤੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕਤਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਇੱਥੇ ਸੰਕਲਪ ਅਤੇ ਧਰਮ, ਸਭ ਲਈ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਤ ਹੋਏ। ਸੰਕਲਪ ਤੋਂ ਹੀ ਸੰਕਲਪ ਜੰਮਿਆ—ਉਸ ਦਾ ਜਿਸ ਦਾ ਮੂਲ ਅਗੋਚਰ ਹੈ। ਭ੍ਰਿਗੁ, ਜਿਸ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਸ੍ਰੋਤ ਜਲ ਹੈ, ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਉਦਾਨਾ ਵਾਯੂ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਆਨਾ ਤੋਂ ਪੁਲਹ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਜੋ ਜੰਮੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਵਾਦੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ। ਇਹ ਬਾਰਾਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਜੰਮੇ, ਹੇ ਦੁਜਜਨਮੇ। ਪਿਛਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸਨ। ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਚਮਕ ਉਠਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੰਸ਼, ਧਰਮ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਕਰਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਸੁਰ, ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਰਚੇ। ਆਪਣੇ ਕੁਕਸ਼ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ, ਨਿਤੰਬ ਤੋਂ ਅਸੁਰ ਬਣਾਏ। ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਮਨ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਪਿਤਰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਲਈ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਬਣਾਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਯਕਸ਼, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਰਚੀਆਂ। ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਅਤੇ ਅਨਾਸ਼ਵੰਤ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਚਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ। ਇਹੀ ਜੀਵ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਨੂੰ ਅਦਵੈਤ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਮ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਖੇਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। 'ਦਿਵ' ਸ਼ਬਦ ਰਾਹੀਂ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਇਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਮਦੇ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਵੀ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬਦਲਾਵ ਮਹੱਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੱਕ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਭਾਵਕ ਹਨ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਵਨ ਵਿੱਚ ਅਗੋਚਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਬੁੱਧਿ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲਦੇ ਹਨ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਵਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਵ੍ਰਿਖਸ਼ ਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਮਨਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਤਿੰਨ ਮੁਢਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਿਨਾ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਤੋਂ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਚਨਾਵਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਗਿਆਨੀ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।