ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵੈਨਾ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਕਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਕੇ ਅਧਰਮ ਵਲ ਪੈ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਮਰਸ ਪੀਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਕਰੂੜ ਵ੍ਰਤ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੀ। ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ "ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਣ, ਸਾਰੇ ਹਵਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀਤੇ ਜਾਣ।" ਇਸ ਉਲਟ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਰੀਚੀ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰ, ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਂਗਾ।" ਪਰ ਵੈਨਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੱਸ ਪਿਆ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਤਪ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੌਣ? ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ। ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਬਣਾਵਾਂ ਜਾਂ ਨਾਸ ਕਰਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੈਨਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਮਥਿਆ। ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਬੈਠ ਜਾ।" ਵੈਨਾ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੋਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਮਛੂਆਰੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵੈਨਾ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਇਹ ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਵਲ ਝੁਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਮਥਦੇ ਹਨ, ਵੈਨਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਮਥਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਥਣ ਨਾਲ, ਵੈਨਾ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਿਥੁ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਿਥੁ ਨੇ ਆਦਿ-ਧਨੁਸ਼ ਅਜਾਗਵ ਉਠਾਇਆ, ਜਿਸਦੀ ਧੁਨੀ ਦੂਰ ਤੱਕ ਗੂੰਜੀ। ਉਸ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇੰਝ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੁਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ। ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਭਗਵਾਨ ਪਿਤਾਮਹ, ਅੰਗਿਰਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੈਨਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਪ੍ਰਿਥੁ ਨੂੰ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਝ ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਪ੍ਰਿਥੁ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਿਥੁ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਧਰਤੀ ਬਿਨਾਂ ਹਲ ਚਲਾਏ ਫਸਲਾਂ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਈ; ਸਿਰਫ਼ ਸੋਚਨ ਨਾਲ ਹੀ ਖਾਣਾ ਉਪਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਪ੍ਰਿਥੁ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਾਗਧਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਮਾਗਧਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਾਗਧਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਥੁ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਫਿਰ ਰਥੀ ਜੰਮਿਆ। ਚੇਲੇ ਦੀ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਹੁਤੀ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਪਿਆ। ਜੋ ਯੋਧਾ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧੂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਨੀਚ ਜਨਮ ਦਾ ਸੀ। ਰਥੀ ਦੀ ਮੱਧਮ ਧਰਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖੇਤੋਂ ਤੋਂ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਿਥੁ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਥੇ ਬੁਲਾਏ ਗਏ। ਇਹ ਕੰਮ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜਾ ਯੋਗ ਪਾਤ੍ਰ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਾਂਗੇ।