ਅਤਿ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਅਤ੍ਰਿ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅੰਗ ਸੀ। ਉਹ ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਦੀ ਧੀ ਸੁਨੀਥਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਅੰਗ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸੰਸਾਰਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੈਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਕੇ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਲਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਪਾਨ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਕਠੋਰ ਵ੍ਰਤ ਲਿਆ ਗਿਆ—ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਭੋਗ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਲਈ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਇਸ ਉਲਟ ਧਰਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਰੀਚੀ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ: "ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰ, ਇਹ ਸਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।" "ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ"—ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਅੰਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬੁਰਾ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤਪ, ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਿਆਸ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਹਾਂ। ਜੋ ਮੈਂ ਰਚਾਂ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਨਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰਗੜਿਆ। ਇਸ ਰਗੜ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਤੇ ਕਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਬੈਠ ਜਾ।" ਵੇਨਾ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮਛੀਰੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਵੇਨਾ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਝੁਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੇਨਾ ਦੀ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ churn ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਚਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨੂੰ ਰਗੜਦੇ ਹਨ। ਇਸ churn ਤੋਂ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ—ਪ੍ਰਿਥੁ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ 'ਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਕਵਚ ਲੈ ਕੇ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਪ੍ਰਿਥੁ, ਵੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਲਈ, ਹੁਨਰਮੰਦ ਸੂਤ ਤੇ ਮਾਗਧ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਜੀਵਕਾ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸੱਪਾਂ, ਪੁਣ੍ਯਾਤਮਾਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਿਥੁ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਦੂਧ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ-ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਜਹਾਜ਼, ਦੁੱਧ ਨਿਕਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਲਾਂ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਪੜਚੋਲ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਰਾਹ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਦੇ ਵੀ ਵਚਨ-ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ। ਇਹ ਗੁਪਤ ਬਾਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖੀ ਹੈ—ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਰਖਾ-ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੁਣੇ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪ੍ਰਿਥੁ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਿਥੁ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।