ਮਹਾਨ ਪੂਜਨੀਯ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਨੁ ਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ (ਅਧਿਕਾਰ) ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਅਧਿਕਾਰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਇਹ ਅਧਿਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਅਧਿਕਾਰ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੂਆਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਅਗਲੇ ਮਨਵੰਤਰ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਬਣਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮਨਵੰਤਰ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤਯੁੱਗ (ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ) ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਿਛਲਾ ਮਨਵੰਤਰ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਵਾਂ ਮਨਵੰਤਰ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਨੂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਮਨਵੰਤਰ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਜੋੜੇ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਔਖਧੀਆਂ ਉੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਜੀਵਨ-ਜੀਵਿਕਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਸਥਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਦ ਵੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਲਈ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਨੂ ਨਿਯੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ, ਜਦ ਪੁਰਾਣੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਪ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਨੂ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨਵੰਤਰ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ। ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਲਗਾਇਆ। ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਰਹੇ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਿਰਪਾਪ ਮਹਰਲੋਕ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਰਿਸ਼ੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਤਕ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਆਸਥਾਨ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰ — ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਇੱਥੇ ਮਨਵੰਤਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੀ। ਸਾਰੇ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਤਕ ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਭੂਤਕਾਲ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ — ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਤਕ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਸਿਰਫ ਸਤਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਤਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਦਾ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਦਲਾਅ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਤਿਆਗ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਦਾ ਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਵਾਧੇ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਸੰਖੇਪ ਅਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਚਿਤ ਚੱਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ-ਪਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਸ਼, ਤੇਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।