ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਤਤਾਜਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ; ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਹੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਜਾਤੂਕਰਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਦਾ ਉਲੇਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਤੇ ਦ੍ਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਤੋਂ ਦ੍ਵੋਣੀ ਹੋਣਗੇ। ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਅਮਰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਾਰ ਸਭ ਵਿੱਖੇ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਹੀ ਅਮਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਵਿਸਤਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਥਰਵ, ਰਿਕ, ਯਜੁਸ ਤੇ ਸਾਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਸ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਦਾ ਪਰਮ ਰਹੱਸ ਹੈ। ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਲਕੜੀ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਪਰਗਟ, ਅਚਿੰਤਯ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਹੈ; ਜੋ ਅਭੇਦ, ਸ਼ੁੱਧ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਤੇ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਫਿਰ ਕੀ ਕਰਮ ਅਕਰਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਚਾਹੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਸੁੰਘਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਵੈਰਾਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਤਿ-ਕਰਤਾ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਪ੍ਰੀਤ ਜਾਂ ਅਪ੍ਰੀਤ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੇ, ਆੜੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਉਸ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਰਤਾ ਦੇ ਹੀ ਹਨ। ਹਰ ਇਕ ਅਨੁਭਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਮੁੜ ਮੁੜ, ਇੱਥੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੱਸੇ। ਇਹੀ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਤੋਂ ਦੋਵੇਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਨੂ, ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਜਨਲੋਕ ਤੋਂ, ਦਸ ਕਲਪਾਂ ਲਈ, ਮੁੜ ਮੁੜ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਅਣਿਵਾਰਯ ਘਟਨਾ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਠੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਰਮਵਾਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤੀਆਂ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਣ ਤੇ, ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਨਲੋਕ ਤੋਂ, ਉਹ ਤਪੋਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਲੈ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਅਨਾਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਗਣਨਾਵਾਂ ਵੀ ਅਨਾਦੀ ਹਨ। ਪਿਤਰ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਕ੍ਰਮ ਤੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਲਪ ਤੇ ਮਨਵੰਤਰਾ ਹੋਂਦੇ ਹਨ। ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।