ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹਨ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੁਗਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰਚਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਿਕ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਵਿਚ, ਹਰ ਇਕ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਰਚਨਾ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਹੋਦੀ ਰਹੀ। ਸੱਤਵੇਂ ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ, ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ। ਤੀਜੇ ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਉਸ਼ਨਾਸ ਨੇ ਵਿਆਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ; ਚੌਥੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ। ਸੱਤਵੇਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੇਂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਸਨਦਵਾਜਾ ਆਇਆ। ਪੰਦਰਵੇਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰੈਯਿਆਰੁਣੀ, ਅਤੇ ਸੋਲਵੇਂ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯਾ। ਰਜੀਸ਼ਾ ਤੋਂ ਭਰਦਵਾਜ਼ਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਭਰਦਵਾਜ਼ਾ ਤੋਂ ਗੌਤਮ। ਹਰਯਵਨ ਤੋਂ ਵੇਨਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਾਜ਼ਸ਼੍ਰਵਾ। ਤ੍ਰਣਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਤਟਜਾ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਤਟਜਾ ਤੋਂ ਜਾਤੂਕਰਨ। ਜਾਤੂਕਰਨ ਤੋਂ ਦਵੈਪਾਯਨ ਯਾਦ ਹੈ। ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦਵੈਪਾਯਨ ਤੋਂ ਦਵੋਣੀ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀਰਤੀ ਹੋਈ। ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਅਮਰ ਸਰੂਪ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਹੀ ਅਮਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਥਰਵ, ਰਿਗ, ਯਜੁਸ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਸ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਦਾ ਪਰਮ ਰਾਜ ਹੈ। ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਅਚਿੰਤ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਬ੍ਰਹਮ, ਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਭਾਜ, ਸ਼ੁੱਧ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਫਿਰ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਚਾਹੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਸੁੰਘਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਵਿਛੋੜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਪਿਆਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਪਰ, ਆੜੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਹਾਲਾਤ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ। ਹਰ ਇਕ ਅਨੁਭਵ, ਇੱਥੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਬ ਕੁਝ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। ਇਹੀ ਰਚਨਾਵਾਂ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੈਲਾਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਮੌਜੂਦਾ ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਤੋਂ ਦੋਵੇਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਨੂ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।