ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਬੜੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਾਰਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵਰਣਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਬਣੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਚਲਾਈ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ, ਤਦ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੱਠੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਆਹ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਕਾਰਣ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅੱਠੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਉੱਤਰੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਉਹ ਲੋਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਦਵਾਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ, ਇਹ ਰਚਨਾ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ, ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਜੇ ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਉਸ਼ਨਸ ਵਿਆਸ ਬਣੇ, ਚੌਥੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸੱਤਵੇਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਰਵੇਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਲਈ ਸਨਦਵਾਜ ਆਏ। ਪੰਦਰਵੇਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰੈਯਾਰੁਣੀ, ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯਾ ਆਏ। ਰੁਜੀਸ਼ਾ ਤੋਂ ਭਰਦਵਾਜ, ਭਰਦਵਾਜ ਤੋਂ ਗੌਤਮ, ਹਰੀਵਨ ਤੋਂ ਵੇਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਾਜਸ਼ਰਵਾ, ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਟਟਜ, ਫਿਰ ਜਾਤੂਕਰਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਵੈਪਾਇਨ ਹੋਏ। ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਦਵੈਪਾਇਨ ਤੋਂ ਦਵੋਣੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਅਮਰ ਬ੍ਰਹਮ ਤੱਤ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਅਮਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਅਤੇ ਫੈਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਥਰਵ, ਰਿਕ, ਯਜੁਸ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਮਹਾਨਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਰਾਜ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਵਿਅਕਤ, ਅਕਲਪਨਯੋਗ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਉਹ ਅਭਿੰਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਚਾਹੇ ਕੁਝ ਸੁਣਨਯੋਗ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਸੁੰਘਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਵੀ, ਕੋਈ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਵੈਰਾਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਤਿ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਨਾ-ਪਿਆਰੇ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੇ, ਪਾਰਸ਼ਵ ਜਾਂ ਥੱਲੇ ਹਾਲਤਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।