ਸੌਰਿਸ਼ੁ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਿੰਗਿਪੁਤ੍ਰ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸਨ। ਸ਼੍ਰਿੰਗਿਪੁਤ੍ਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਤਿੰਨ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਦੀ ਉਪਦੇਸ਼ਨਾ ਕੀਤੀ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਉਥੁਮ ਨੇ ਛੇ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਸਿਖਾਈਆਂ। ਪ੍ਰਾਚੀਨਯੋਗਪੁਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਪਤੰਜਲੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਲਾਂਗਲ, ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰ, ਸ਼ਡੁਵਾਚ ਅਤੇ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਡੂ ਅਤੇ ਕੋਹਲ ਵੀ ਸਨ। ਇਹ ਛੇ ਲਾਂਗਲਾਂ ਦੇ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਸੰਹਿਤਾ ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭ ਨੇ ਰਚੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਚੇਲਾ ਇੱਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੀ। ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭ ਨੇ ਇਹ ਸੰਹਿਤਾ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਈ। ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕੌਣ ਸਨ, ਸੁਣੋ: ਤਲਕ, ਮਾਂਡੁਕ, ਕਾਲਿਕਾ, ਰਾਜਿਕ, ਪੁਸ਼ਟੀ, ਪਰਿਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਉਲੂਖਲਕ; ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਾਲਿਮੰਜਰੀਪਾਕ, ਸ਼ਧੀਯਾ ਅਤੇ ਕਾਨਿਨੀ। ਸਾਮਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸੁਮੰਤੁ ਨੇ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਕਬੰਧ ਨੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਫਿਰ ਪਥਿਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਮੋਦੋ, ਬ੍ਰਹਮਬਲ ਅਤੇ ਪਿਪਲਾਦ—ਇਹ ਚਾਰ ਡਿੱਠੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇਵਦਰਸ਼ ਦੇ ਸਨ। ਜਾਜਲੀ, ਕੁਮੁਦਾਦੀ ਅਤੇ ਤੀਜਾ, ਜੋ ਸ਼ੌਣਕ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਜਿਸਨੂੰ ਸੈੰਧਵਾਯਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਸਨੇ ਦੂਜੀ ਸੰਹਿਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਨਕਸ਼ਤਰਕਲਪ, ਵੈਤਾਨ ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਸੰਹਿਤਾਵਿਧਿ—ਇਹ ਅਥਰਵਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਵਸਥਾਪਕ ਹਨ। ਆਤ੍ਰੇਯ, ਗਿਆਨੀ ਸੁਮਤੀ, ਕਾਸ਼੍ਯਪ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰਤਵ੍ਰਣ, ਸਾਵਰਨੀ, ਸੋਮਦੱਤੀ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਸ਼ਪਾਇਆਨਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਪਰ, ਚੌਥੀ ਮੇਰੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਾਰ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਹਨ। ਹੋਰ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇਆ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਲੌਮਹਰਸ਼ਣਿਕਾ ਪਹਿਲਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਾਸ਼੍ਯਪਿਕਾ ਦੂਜਾ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਸ਼ਪਾਇਨਿਕਾ, ਜੋ ਨੋਦਾ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੀਆਂ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਹੈ, ਤੀਜਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਦਰਾਂ ਹਨ; ਨਾਲ ਹੀ ਦੱਸ ਹੋਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੱਸ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ। ਸਾਮਨ ਦੇ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਭਜਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਸਾਮਨ ਗੀਤ ਹਨ। ਆਧਵਰਯਵ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਛੰਦ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਗ੍ਰਾਮਯ ਅਤੇ ਆਰਣਯਕ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗ੍ਰਾਮਯ, ਆਰਣਯਕ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਰਿਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਯਜੁਸ ਦੇ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੈਤਿਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਕਸ਼ੁਦ੍ਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਿਗ ਦੇ ਸੰਚੇ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਦਾ ਚੌਗੁਣਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਯਜੁਸ ਅਤੇ ਰਿਕ ਛੰਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰਿਯਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਜ਼੍ਹਵਲਕਯ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰਿਕ ਛੰਦ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਛਬੀਸ ਹੋਰ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਗਿਣਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਿਕ ਛੰਦ, ਅਤੇ ਦੱਸ ਹੋਰ ਹਨ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਰਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਥਰਵਣਾਂ ਦੀਆਂ ਰਿਕ ਛੰਦ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਹਨ। ਇਹ ਆਂਗਿਰਸਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਰਣਯਕ ਵੀ ਇਥੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।