ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਜਾ ਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬ੍ਰਹਮਰਾਤਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਹ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਦੀਆਂ ਰਿਚਾਵਾਂ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਚਰਨ ਕਰਕੇ ‘ਚਰਕ’ ਨਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਰਕਾਂ ਬਾਰੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵਾਜਿਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਮਧਯੰਦਿਨਾ ਉਸ legitimate ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਵੈਧਯ ਅਤੇ ਅਧਬੁੱਧਕਾ ਵੀ ਸੀ। ਆਵਟੀ, ਪੁੰਡ੍ਰਾ, ਵੈਣੋਯਾ ਅਤੇ ਸਪਰਾਸ਼ਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇੱਕ ਸੌ ਇੱਕ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸੁਮੰਤੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ (ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ) ਨੇ ਦੰਡਿਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਤ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਕ੍ਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਵਰ ਦਿਤਾ ਕਿ ਦੋ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਸਕਣ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਾਸਵ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੁਕਰਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਪੌਸ਼੍ਯੰਜੀ ਸਨ, ਜੋ ਦੁਜਾੱਤੀ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੌਸ਼੍ਯੰਜੀ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਕੋਸ਼ਿਲਯ ਨੇ ਪੰਜ ਸੰਹਿਤਾ ਸੰਕਲਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੀਣਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਪੌਸ਼੍ਯੰਜੀ ਦੇ ਚਾਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਨ – ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਡ ਸੁਣੋ: ਸਕੋਟਿਪੁਤ੍ਰ, ਸੁਸਹਾ, ਸੁਨਾਮਾ ਅਤੇ ਵਿੱਤਲੌਗਾਕ੍ਸ਼ਿਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਹੋਈਆਂ। ਤਿੰਨ ਕੁਸ਼ੁਮਾ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਸ਼ੌਰਿਸ਼ੁ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਿੰਗਿਪੁਤ੍ਰ – ਇਹ ਦੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਅਡਿੱਗ ਸਨ। ਸ਼੍ਰਿੰਗਿਪੁਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੌਥੁਮਾ ਨੇ ਛੇ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਾਈਆਂ। ਪ੍ਰਾਚੀਨਯੋਗਪੁਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਪਤੰਜਲੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਲਾਂਗਲ, ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰ, ਸ਼ਡੁਵਾਚ ਅਤੇ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਡੁ ਅਤੇ ਕੋਹਲ – ਇਹ ਛੇ ਲਾਂਗਲ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸੰਹਿਤਾ ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭ ਨੇ ਬਣਾਈ, ਜਿਸਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇੱਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸੁਣੋ: ਤਲਕ, ਮਾਂਡੁਕ, ਕਾਲਿਕਾ ਅਤੇ ਰਾਜਿਕਾ, ਪੁਸ਼ਟੀ, ਪਰਿਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਉਲੂਖਲਕਾ, ਸ਼ਾਲਿਮੰਜਰੀਪਾਕ, ਸ਼ਧੀਆ ਅਤੇ ਕਾਨਿਨੀ। ਸਾਮਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਮੰਤੁ ਨੇ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਨੂੰ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਕਬੰਧ ਨੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡਕੇ ਇੱਕ ਭਾਗ ਪਥਿਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਮੋਦੋ, ਬ੍ਰਹਮਬਲ ਅਤੇ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦ – ਇਹ ਚਾਰੇ ਦ੍ਰਿੜ਼ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇਵਦਰਸ਼ ਦੇ ਸਨ। ਜਾਜਲੀ, ਕੁਮੁਦਾਦੀ ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਸ਼ੌਣਕ ਨਾਮਕ ਵਿਦਵਾਨ ਸਨ। ਸੈਧਵਾਯਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੂਜੀ ਸੰਹਿਤਾ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਵੀ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਸੀ। ਨਕਸ਼ਤਰਕਲਪ, ਵੈਤਾਨ ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਸੰਹਿਤਾਵਿਧਿ – ਇਹ ਅਥਰਵਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵੰਡਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਕਥਾ ਚਲਦੀ ਆਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪਰੰਪਰਾ ਅੱਜ ਤੱਕ ਚਲ ਰਹੀ ਹੈ।