ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਰਕਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਵਚਕ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਚਰਕ ਬਣੇ ਕਿਵੇਂ, ਅਤੇ ਕਿਉਂ ਬਣੇ? ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਕੀ ਸੀ? ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ "ਇਸ ਸਹਿਮਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।" ਸਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਸਹਿਮਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ, ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੋ, ਕਹੋ।" ਉਸ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉੱਠਾ ਲੈਣਗਾ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਿਸ ਕਰੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋ ਵੀ ਗਿਆਨ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਰਕਤ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਸਭ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਸੂਰਜ ਨੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਰਾਤਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਢੰਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਯਜੁਸ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਚਰਕ ਆਪਣੇ ਆਚਰਨ ਕਰਕੇ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਰਕਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਇਥੇ ਹੋਈ; ਹੁਣ ਵਾਜਿਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਮਧਯੰਦਿਨਾ, ਵੈਧਿਆ ਅਤੇ ਅਧਬੁੱਧਕਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਜਿਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਆਵਟੀ, ਪੁੰਡ੍ਰਾ, ਵੈਣੋਯਾ ਅਤੇ ਸਪਰਾਸ਼ਰ ਵੀ ਹਨ। ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਬਣਾਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ੧੦੧ ਹੈ। ਸਮੰਤੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪਕੜ ਪਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਮਨਾਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। "ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰਸ਼ ਵਾਸਵ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੁਕਰਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਚੇਲਾ ਪੌਸ਼ਯੰਜੀ ਸੀ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ। ਪੌਸ਼ਯੰਜੀ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਅੱਧ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਾਈਆਂ। ਕੌਸ਼ਿਲਯਾ ਨੇ ਪੰਜ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪਕੜ ਪਾਈ। ਪੌਸ਼ਯੰਜੀ ਦੇ ਚਾਰ ਚੇਲੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਡ ਸੁਣੋ: ਸਕੋਟਿਪੁਤ੍ਰ, ਸੁਸਹਾ, ਸੁਨਾਮਾ ਅਤੇ ਵਿਟਲੌਗਾਕਸ਼ੀਣਾ — ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਹਨ। ਕੁਸ਼ੁਮਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਚੇਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਸ਼ੌਰਿਸੁ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਿੰਗਿਪੁਤ੍ਰ — ਇਹ ਦੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ 'ਤੇ ਪੱਕੇ ਰਹੇ। ਸ਼੍ਰਿੰਗਿਪੁਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਾਈਆਂ। ਕੌਥੁਮਾ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਛੇ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਾਈਆਂ। ਪ੍ਰਾਚੀਨਯੋਗਪੁਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਤੰਜਲੀ ਵੀ। ਲਾਂਗਲ, ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰ, ਸ਼ਡੁਵਾਚ ਅਤੇ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ — ਕੰਡੂ ਅਤੇ ਕੋਹਲਾ ਵੀ — ਇਹ ਛੇ ਲਾਂਗਲਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸੰਹਿਤਾ ਹਿਰਣਯਨਾਭਾ ਨੇ ਰਚੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚੇਲਾ ਇੱਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਈ; ਸੁਣੋ, ਉਹ ਕੌਣ ਸਨ: ਤਲਕਾ, ਮਾਂਡੂਕਾ, ਕਾਲਿਕਾ, ਰਾਜਿਕਾ, ਪੁਸ਼ਟੀ, ਪਰਿਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਉਲੂਖਲਕਾ।