ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸੰਹਿਤਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸੰਹਿਤਾ ਨੂੰ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਸੌ ਗੁਣਾ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵੈਦਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੈਲਾ ਨੇ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਭਾਗ ਇੰਦਰਪ੍ਰਮੱਤਾ ਲਈ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਬਸ਼ਕਲਾ ਲਈ। ਪੈਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਇਸ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਤੀਜਾ ਭਾਗ ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਲਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਿਆ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੰਡੂਕਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਗਿਆਨ ਸਿਖਾਇਆ। ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਤਯਸ਼੍ਰਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਤਯਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸੱਚ-ਧਰਮ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ਸੀ। ਸਤਯਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਚੇਲੇ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਬਸ਼ਕਲਾ ਅਤੇ ਭਰਦਵਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਨਕ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਕੁਝ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਧਵੰਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਨਕ ਦੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਉਠਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਜਦੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਤਸੁਕਤਾ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ, ਰਤਨ ਅਤੇ ਦਾਸੀਆਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਜੋ ਵੀ ਧਨ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ। ਜਨਕ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੇ ਵੈਦਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ। ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ ਬੋਲ—ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?" ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਕਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਧੁਰ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਬਚਨ ਕਹੇ: "ਇਹ ਘਰ ਲੈ ਜਾ, ਬੱਚੇ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਏ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਿਆ, ਜੋ ਸੰਤੁਲਿਤ ਅਤੇ ਹਲਕਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲਿਆ: "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਕਰੀਏ।" ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੁਭ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਅਰਥ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਜੋ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਰੀਖਾ ਵੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕ ਪਾਸੇ ਸਨ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਿਆ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ। ਫਿਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਿਆ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਾਕਲਿਆ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ। ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸ਼ਰਤ ਬੰਨ੍ਹੀ ਅਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲੈ ਲਈ। ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਿਆ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।" "ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਤੱਤ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਇੱਛਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹਨ, ਆਓ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰੀਏ।" ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਕਲਿਆ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣਾ ਸੰਹਿਤਾ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਵੈਦਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵੰਡ, ਅਤੇ ਜਨਕ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ।