ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ—ਅਸੁਰੀ, ਸੱਪ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸ਼ਾਚੀ, ਯਕਸ਼, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ—ਦੇ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਸੱਪ-ਜਾਤਿ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਠ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਉਚਾਈ ਛਿਆਨਵੇਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਮਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਮਾਪਣ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਈ ਸਤੱਤਰ ਉਂਗਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਉਚਾਈ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਉਂਗਲ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸਿਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਨਵੇਂ ਤਾਲਾ ਦੀ ਮਾਪ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ। ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭੈਂਸਾਂ ਦੀ ਉਚਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੂਹ ਦੀ, ਛਹੱਤਰ ਉਂਗਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਹਜ਼ਾਰ ਉਂਗਲਾਂ, ਚਾਲੀ ਉਂਗਲਾਂ ਘੱਟ ਕਰਕੇ, ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਲੱਖਣ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਵਿਵਰਣ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਗਾਂ, ਬੱਕਰੀਆਂ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਰੁੱਖ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸ-ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਪ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜੋ ਸਤਕਾਰੀ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਉਸੇ ਜਾਤਿ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਝ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼—all ਮਿਲ ਕੇ, 'ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਦੁਆਰਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਵੇਦਕ ਅਤੇ ਸ੍ਰੁਤੀਕ—ਉਹ ਧਰਮ-ਗਿਆਨੀ ਹੈ। ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਸਤਕਾਰੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਗ੍ਰਹਸਥੀ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਅਰਣ-ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ—ਇਹ ਸਭ 'ਇਹ ਧਰਮ ਹੈ, ਇਹ ਨਹੀਂ'—ਇੰਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਰਮ ਇੱਥੇ ਚਤੁਰਾਈ ਜਾਂ ਅਚਤੁਰਾਈ, ਧਰਮ ਜਾਂ ਅਧਰਮ ਵਜੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਆਧਾਰ ਜਾਂ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਧਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਧਰਮ, ਜੋ ਅਚਾਹੀ ਨਤੀਜੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿਖੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿੱਧੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਕਾਰਨ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਕੇ, ਵੇਦਕ ਕਰਮ ਦੀ ਚਿਨ੍ਹ੍ਹ ਦੋਹਰੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਸਤਿ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖ ਕੇ ਵੇਦਕ ਕਰਮ ਦਾ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਨੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਾਣਯੋਗ ਧਰਮ ਇੱਥੇ 'ਯੋਗਿਆਂ ਦੀ ਚਲਣ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਇੱਥੇ ਮਨੂ ਦੇ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਲਈ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੋਗਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਧਰਮ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਯੋਗੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੂ ਦੁਆਰਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਉਚਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।