ਇਕ ਵਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ, ਸ਼ੂਦਰ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਤਿ ਧਾਰਮਿਕ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਖੇਤਰਾਂ, ਮੱਧ ਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੱਖਣੀ ਖੇਤਰਾਂ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਅਤੇ ਸਿੰਹਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸ਼ਾਰ, ਬਾਰਬਾਰ, ਚੀਨੀ, ਸ਼ੂਲਿਕ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਖਸ਼ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਮਲੇਛਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜਾ, ਮਾਧਵ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਥੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਲਿ ਯੁਗ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਪਰਸਪਰ ਕਾਰਣਾਂ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਲੇਛਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਲੋਕ ਹੀ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਬਚਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਾਰ-ਕੁੱਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਪਰਸਪਰ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਣ ਦੇ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲੋਕ ਨਿਰੰਕੁਸ਼, ਬਿਨਾਂ ਰੋਣ-ਧੋਣ, ਬਿਨਾਂ ਮਮਤਾ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਲੱਜਾ ਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਅਪਣੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਗੁੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਦੇਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਰਹੱਦੀ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਾਸ, ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ। ਆਖਰ, ਕੁਝ ਹੀ ਲੋਕ ਬਚਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਹੁਤ ਗਿਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਭਰਮਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੰਤੁਲਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਲਿ ਯੁਗ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਜਾਂ ਮਸਤ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਸਿਧ ਲੋਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਕੇਵਲ ਬੀਜ ਦੇ ਲਈ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਸਤ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਾਹ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਧੁਪ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮੁੜ ਉਭਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਮਾਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਲੋਕ ਤਿੰਨ-ਚੌਥਾਈ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ," ਮੈਂ ਇਹ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਚੱਕਰਵਾਤੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਚੱਕਰਵਾਤੀ ਕਥਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੈ। ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਿੱਧਾ-ਸਪਾਟਾ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਗੁਣਨ ਨਾਲ, ਸਤੱਤਰ (71) ਚੱਕਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਚਾਰ-ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਉਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।