ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੋਣਗੇ ਜੋ ਬੇਲਗਾਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਡੰਡੇ ਫੜੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਣਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਚਿੱਟੇ ਹੋਣਗੇ, ਜੂਏ ਦੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਣਗੇ, ਸਿਰ ਮੁੰਡੇ ਹੋਏ, ਕੇਸਰੀ ਚੋਲੇ ਪਾਏ ਹੋਣਗੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸਲਾਂ ਦੇ ਚੋਰ ਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਚੋਰ ਵਧ ਜਾਣਗੇ। ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੋਵੇਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਲੋਕ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਸਿਹਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਸਮਰੱਥਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਰਹਿ ਜਾਣਗੇ। ਦੁੱਖਾਂ ਨੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਸੌ ਸਾਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਧਰਮਕ ਕਰਮ ਫਲਸਰੂਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚਣਗੇ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਚਣਗੇ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਲੋਕ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਗੇ। ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਜਨਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣਗੇ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨਗੇ। ਅਧਰਮ ਪ੍ਰਤੀ ਲਗਨ ਕਰਕੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਭ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦਾ ਆਚਰਨ ਕਰਨਗੇ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ। ਇਹ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ; ਹੁਣ ਇਸ ਦੇ ਸੰਧਿ ਕਾਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਥੇ ਸੰਧਿ ਕਾਲ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਸੰਧਿ ਕਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਦਰਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਰੇ ਵੀਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਉੱਤਰ, ਮੱਧ ਤੇ ਪੂਰਬ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਦੇ ਲੋਕ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਅਤੇ ਸਿੰਹਲੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂਸ਼ਾਰ, ਬਰਬਰ, ਚੀਨ, ਸ਼ੂਲਿਕ, ਦਰਦ ਤੇ ਖਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮਲੇਛਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦਰਵੰਸ਼ੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਸੀ ਕਾਰਨਾਂ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਲੇਛਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਝ ਹੀ ਲੋਕ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਜ਼ਿੰਦਾਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾਰ-ਕੁੱਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਆਪਸੀ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਦੇ ਡੂੰਘੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਲਾਜ, ਬਿਨਾਂ ਦੁੱਖ, ਬਿਨਾਂ ਮੋਹ, ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਮ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਸਰਹੱਦੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।