ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਸ਼ਿ ਵਿਆਸ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਤਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਦਵਾਪਰ ਦੇ ਅੰਤ, ਤਿਸ਼ਯਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਿੰਸਾ, ਈਰਖਾ, ਝੂਠ, ਧੋਖਾ ਅਤੇ ਤਪस्वੀਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗਿਰਾਵਟ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮੌਤਲਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਅਤੁਟ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਡਰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਤਿਸ਼ਯਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਯਾਦ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਮਾਣਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਵੀ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਮੀਆਂ ਆ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਸ਼ਯਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਵੀ ਉਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਰਦ, ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਗਿਰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਣ, ਬੈਠਣ ਅਤੇ ਖਾਣ ਲਈ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ। ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਨੌਕਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖ-ਰਖਾਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਚਲਾਕੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਬ, ਵੱਡੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ, ਦਾਨ-ਮੂਲ ਧਰਮ ਲੱਭਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਪਰ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਧੀਆ ਫਲ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ। ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜੀਵਨ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਵਪਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਝੂਠੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਭਿਖ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਯੁਗ ਦੇ ਗਿਰਾਵਟ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਉਪਕਾਰ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਵੱਡਾ ਭੂਮੀ, ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਚੋਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲਾਜ-ਸ਼ਰਮ ਗਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲੋਕ, ਸਫ਼ੈਦ ਦੰਦ, ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮੂੰਡ ਮੁੰਡੇ, ਅਤੇ ਗੇਰੂਏ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ। ਫਸਲਾਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਚੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਅਕਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਰੰਤਰ ਸੁਖ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਸਮਰਥਾ ਵਿਰਲੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਸੌ ਸਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨ-ਯਾਗਾ ਫੇਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੇਵਲ ਅਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੀੜਤ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਐਸੇ ਲੋਕ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੂਦਰ ਜਨਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਾਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੈ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੀ ਗਿਰਾਵਟ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ, ਆਦਰ, ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।