ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਭਾ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਯਜਨ ਕਾਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਯੁੱਗ ਵੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰੀਤਾਂ-ਰਿਵਾਜ਼ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਰਮ, ਜੋ ਰਜ ਅਤੇ ਤਮੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੋ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸਲੀ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਉਲਝਣ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਤੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੀ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਬਣਾਏ। ਆਯੁ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਚੱਕਰ ਦੇ ਘਟਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਵਿਖੰਡਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ, ਅਤੇ ਉਚਾਰਣ ਤੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਆਮ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਵੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਦੱਸੀਆਂ, ਕੁਝ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਆਧਵਰਯਵ ਪਰੰਪਰਾ ਇਕ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋ ਹੋ ਗਈ। ਆਧਵਰਯਵ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੀਤੀਆਂ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ। ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਲਝਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਰੰਪਰਾ ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੁਆਪਰ ਅਤੇ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ, ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਧਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਤਰਕ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀ ਵੰਡ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਲਾਲਚ ਆਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਪਾਰ ਮੁੱਖ ਧੰਧਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਤਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਦੁਆਪਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤਿਸ਼ਯਾ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਿੰਸਾ, ਇਰਖਾ, ਝੂਠ, ਧੋਖਾ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪਤਨ ਹੈ, ਧਰਮ ਘੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਲੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਰੂ ਰੋਗ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਡਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਤਿਸ਼ਯਾ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਕਲੀ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਵੀ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਸ਼ਯਾ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਲਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਕਮੀ, ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਵਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਤੇ ਅਸਥਿਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।